Vandaag is onze laatste echte dag in Costa Rica.
We worden wakker doordat de buren nogal lawaai maken en als ik op de wekker kijk is het net rond zonsopgang. Een blik uit het raam leert dat het redelijk goed weer is dus pak ik de camera en spurt naar het strand. Ik ben eigenlijk net een minuutje of twee te laat maar de lucht is nog mooi oranje/rood dus het kan ermee door. Hierna slapen we ook eigenlijk niet meer dus zitten we om half acht al lekker aan het ontbijt en om half negen op het strand.
Het is prachtig weer en op de momenten dat de zon niet door wat sluierbewolking wordt afgeremd is het bloedheet. Flink smeren dus en af en toe een frisse duik. We hebben de camera met onderwaterbehuizing meegenomen om nog wat filmpjes te maken van de golven en we fotograferen de surfers. Tegen elven is het echt gedaan met de pret. Terug op onze kamer gaan we douchen, inpakken en uitchecken en even na half twaalf geven we mevrouw Garmin opdracht om ons naar San José te navigeren.
Onderweg stoppen we nog even bij de Sloth Sanctuary om een DVD van de luiaarden en een mooi naslagboek van het wildife in Costa Rica te kopen. Dit hadden we enkele dagen geleden niet gedaan maar we wilden ze toch graag hebben. De rest van de rit verloopt soepel tot we in de heuvels op een kilometer of dertig voor San José opeens stilstaan. We weten niet wat er aan de hand is maar aangezien er ook geen verkeer van de andere kant komt moet er iets gebeurd zijn. Gelukkig rijden we na een minuut of vijf alweer en een paar honderd meter verderop zien we ons eerste (en enige) ongeluk tot nu toe. Een vrachtwagen heeft waarschijnlijk te hard gereden (dat doen ze allemaal) en is uit de bocht gevlogen, enorme stukken aarde meeslepend en ligt nu op z'n zij. Er staat nog een andere truck maar we zien niet of die ook beschadigd is. De politie is er inmiddels ook bij maar het moet vrij kortgeleden gebeurd zijn.
De rest van de rit verloopt gelukkig zonder incidenten en als we San José inrijden begint het te regenen, alweer... Het is (ook alweer) erg druk in de stad maar gelukkig gaat het sneller dan enkele dagen geleden en voor we het weten zijn we bij het hotel vlak bij het vliegveld. We worden wederom hartelijk ontvangen en halen al onze bagage uit de auto. Dan rijden we naar Dollar Carr Rental, een kilometer of twee terug. Het inleveren van de auto gaat snel. Er wordt even gecontroleerd of we geen schade hebben, we betalen de rekening (1150 euro voor 15 dagen, inclusief afkoop van alle eigen risico's, bijrijderverzekering, een volle tank benzine en de GPS-huur en da's echt niet duur) en dan staat de shuttlebus voor ons klaar om ons (kostenloos) terug te rijden naar het hotel. Scheiden doet lijden, met moeite laten we onze mooie 4WD achter. :-(
We gaan op zoek naar een restaurantje om even snel iets te eten. Naast ons hotel zit een ander hotel met een Perzisch restaurant erbij. We worden zo'n beetje van straat geplukt en voor we het weten zitten we aan een tafeltje. Er loopt een prachtige witte Perzische kater, Pishu genaamd, en in een kooi zit een lori papagaai. Het eten blijkt absoluut heerlijk te zijn. Verwarrend is het wel, zo op je laatste avond opeens met Iraanse muziek in een Perzisch restaurant in Costa Rica :-)
Tot het tijd wordt om naar bed te gaan zitten we op het terras voor onze kamer terwijl het in de verte weerlicht, we de klikkende geluiden van een gekko horen en af en toe met veel kabaal een vliegtuig vlak boven onze hoofden opstijgt. Het is hier koud vergeleken met het zuiden, het is maar 20 graden. Morgenvroeg om vijf voor zeven vertrekken we, eerst naar Houston, dan naar Chicago en daarna naar Amsterdam.
Costa Rica zit erop...
woensdag 17 augustus 2011
Dinsdag 16 augustus 2011 - Puerto Viejo
Voor de verandering gaat om vijf uur de wekker maar weer eens af. We zitten aan de oostkust, aan het strand, dus wat is er mooier dan de dag te beginnen met een mooie zonsopgang. We spieken even naar buiten maar het blijkt bewolkt te zijn dus duiken we maar weer in bed. Iets meer dan een uur later gaat er weer een alarm af maar nu klinkt het als een miauwende kat. Als ik naar de deur die aan het zwembad grenst loop staat er een zwart/wit poesje. Ik open de deur en ze aarzelt geen moment en stapt naar binnen. We kroelen wat met haar en uiteindelijk gaat ze tegen me aan liggen en vallen we met z'n drietjes nog een uurtje in slaap.
Na het ontbijt blijkt het nog steeds wat bewolkt te zijn. We gaan dus eerst een tijdje op ons terras bij het zwembad zitten en als we naar de receptie lopen om handdoeken voor het strand te halen wijst Barth naar iets wat bovenin de palmboom bij de receptie zit. Het is een luiaard! Daar hebben we er inmiddels al best veel van gezien maar toch halen we de camera er maar weer even bij. :-)
Wanneer de zon er een tijdje later toch doorkomt gaan we naar het strand. De golven blijken weer heerlijk, net water is weer nat en het strand... tja, het strand is weer zanderig, plakkerig en heet. Tegen een lekker ligstoeltje had ik zeker geen nee gezegd, maar dan hadden we naar de fancy beachclub een stukje verderop moeten gaan en daar zijn we niet van dus dan maar op de hotelhanddoekjes op het strand.
Er moet nog wat geshopt worden aan kadootjes voor ons en enkele anderen dus rijden we rond de middag naar het dorp voor een lunch en shoppen. Puerto Viejo is echt een erg leuk dorpje en opeens horen we onszelf praten over of we hier zouden kunnen wonen. Leuk huisje kopen, gastenverblijfje erbij voor alle vrienden die natuurlijk komen vakantie vieren, af en toe een beetje werken: het lijkt ons wel wat. Leuk om over te dromen, in de praktijk zien we het nog niet zo snel gebeuren hoor!
We zijn pas laat in de middag terug en hebben 's avonds geen zin meer om weer naar het dorp te gaan om te eten dus blijven we in het Peace & Love restaurant van het hotel een hapje eten met de achtergrond Joan Baez en Bob Dylan. Chill...
Na het ontbijt blijkt het nog steeds wat bewolkt te zijn. We gaan dus eerst een tijdje op ons terras bij het zwembad zitten en als we naar de receptie lopen om handdoeken voor het strand te halen wijst Barth naar iets wat bovenin de palmboom bij de receptie zit. Het is een luiaard! Daar hebben we er inmiddels al best veel van gezien maar toch halen we de camera er maar weer even bij. :-)
Wanneer de zon er een tijdje later toch doorkomt gaan we naar het strand. De golven blijken weer heerlijk, net water is weer nat en het strand... tja, het strand is weer zanderig, plakkerig en heet. Tegen een lekker ligstoeltje had ik zeker geen nee gezegd, maar dan hadden we naar de fancy beachclub een stukje verderop moeten gaan en daar zijn we niet van dus dan maar op de hotelhanddoekjes op het strand.
Er moet nog wat geshopt worden aan kadootjes voor ons en enkele anderen dus rijden we rond de middag naar het dorp voor een lunch en shoppen. Puerto Viejo is echt een erg leuk dorpje en opeens horen we onszelf praten over of we hier zouden kunnen wonen. Leuk huisje kopen, gastenverblijfje erbij voor alle vrienden die natuurlijk komen vakantie vieren, af en toe een beetje werken: het lijkt ons wel wat. Leuk om over te dromen, in de praktijk zien we het nog niet zo snel gebeuren hoor!
We zijn pas laat in de middag terug en hebben 's avonds geen zin meer om weer naar het dorp te gaan om te eten dus blijven we in het Peace & Love restaurant van het hotel een hapje eten met de achtergrond Joan Baez en Bob Dylan. Chill...
Maandag 15 augustus 2011 - Puerto Viejo
Aangezien we toch vroeg wakker zijn pakken we in en vertrekken we voor een (kort) ritje naar Manzanillo, het meest zuidelijke puntje van Costa Rica waar je via de kustweg kunt komen en wat slechts een kilometer of tien van de grens met Panama ligt. Als we in Manzanillo komen is het er nog rustig. Omdat dit deel ook beschermd gebied is moeten we twee dollar betalen om bij het strand te mogen komen. We wandelen wat rond en gaan dan ontbijten: banaan en multifruit milkshakes en pannekoeken met siroop, lekkerrrr :-)
Terwijl we in het restaurantje bij het strand zitten wordt het steeds drukker. Het is Moederdag, dus een feestdag en iedereen is vrij. De bar verderop zet een reggae-muziekje op en de eerste biertjes staan al op de picknicktafels. Het is nog geen tien uur 's ochtends... Maar gezellig is het wel, dus we blijven er geruime tijd zitten.
Als we rond elf uur bij het Totem Hotel aankomen is onze kamer nog niet klaar dus trekken we onze zwemkleding aan en gaan we richting strand. De golven zijn hoog en op de meeste plaatsen mag hier op Playa Cocles niet gezwommen worden, blijkens de overwegend rode vlaggen. Een deel heeft echter een gele vlag, wat inhoudt dat we er wel tot aan het middel in mogen staan. Dat laatste is trouwens een onmogelijkheid, blijkt als we even later het water ingaan. De stroming is sterk en de golven duwen ons omver. Dit is een leuk spelletje! :-)
We blijven tot een uur of twee op het strand en checken dan in. Onze kamer is nog net niet klaar dus bubbelen we een beetje na in de jacuzzi en gaan dan naar onze kamer. Deze is geweldig. Het is eigenlijk een suite, dus heeft het een tweede slaapkamer met nog een 2-persoons bed (anyone???) en het heeft openslaande deuren naar het zwembad. Toch weten we niet hoe snel we weer naar het strand moeten komen, want daar was het veel te leuk.
Aan het einde van de middag, als ook de twee lifeguards de vlaggen en waarschuwingsbordjes inpakken en lopen de 50 meter naar onze kamer terug. Dat is een hele afstand hoor, na een dag op het strand! We gaan met de taxi naar het dorp zodat we beiden een biertje kunnen drinken en zoeken een plekje om te gaan eten. Café Viejo ziet er gezellig uit. Het blijkt een Italiaans restaurant te zijn. We bestellen een grote salade, pizza en spaghetti carbonara. Alles is even lekker, de pizza is een van de lekkersten die ik ooit gehad heb. En dat in Costa Rica!
Opeens wijst Barth naar iets wat naast onze tafel over de grond kruipt. Het heeft veel poten en beweegt traag. Mijn hersenen werken meteen op topsnelheid: moet ik rennen, mijn voeten optrekken of op de stoel gaan staan? Dan herken ik het dier. Het is geen vogelspin maar een immens grote krab. Phieuw.... Ik kan ontspannen...
Na nog een korte wandeling door het dorpje nemen we de taxi terug naar ons hotel, kijken nog wat tv en gaan dan slapen. Gelukkig hebben we morgen nog een hele dag hier :-)
Terwijl we in het restaurantje bij het strand zitten wordt het steeds drukker. Het is Moederdag, dus een feestdag en iedereen is vrij. De bar verderop zet een reggae-muziekje op en de eerste biertjes staan al op de picknicktafels. Het is nog geen tien uur 's ochtends... Maar gezellig is het wel, dus we blijven er geruime tijd zitten.
Als we rond elf uur bij het Totem Hotel aankomen is onze kamer nog niet klaar dus trekken we onze zwemkleding aan en gaan we richting strand. De golven zijn hoog en op de meeste plaatsen mag hier op Playa Cocles niet gezwommen worden, blijkens de overwegend rode vlaggen. Een deel heeft echter een gele vlag, wat inhoudt dat we er wel tot aan het middel in mogen staan. Dat laatste is trouwens een onmogelijkheid, blijkt als we even later het water ingaan. De stroming is sterk en de golven duwen ons omver. Dit is een leuk spelletje! :-)
We blijven tot een uur of twee op het strand en checken dan in. Onze kamer is nog net niet klaar dus bubbelen we een beetje na in de jacuzzi en gaan dan naar onze kamer. Deze is geweldig. Het is eigenlijk een suite, dus heeft het een tweede slaapkamer met nog een 2-persoons bed (anyone???) en het heeft openslaande deuren naar het zwembad. Toch weten we niet hoe snel we weer naar het strand moeten komen, want daar was het veel te leuk.
Aan het einde van de middag, als ook de twee lifeguards de vlaggen en waarschuwingsbordjes inpakken en lopen de 50 meter naar onze kamer terug. Dat is een hele afstand hoor, na een dag op het strand! We gaan met de taxi naar het dorp zodat we beiden een biertje kunnen drinken en zoeken een plekje om te gaan eten. Café Viejo ziet er gezellig uit. Het blijkt een Italiaans restaurant te zijn. We bestellen een grote salade, pizza en spaghetti carbonara. Alles is even lekker, de pizza is een van de lekkersten die ik ooit gehad heb. En dat in Costa Rica!
Opeens wijst Barth naar iets wat naast onze tafel over de grond kruipt. Het heeft veel poten en beweegt traag. Mijn hersenen werken meteen op topsnelheid: moet ik rennen, mijn voeten optrekken of op de stoel gaan staan? Dan herken ik het dier. Het is geen vogelspin maar een immens grote krab. Phieuw.... Ik kan ontspannen...
Na nog een korte wandeling door het dorpje nemen we de taxi terug naar ons hotel, kijken nog wat tv en gaan dan slapen. Gelukkig hebben we morgen nog een hele dag hier :-)
dinsdag 16 augustus 2011
Zondag 14 augustus 2011 - Puerto Limón naar Puerto Viejo
Na het ontbijt wandelen we het hotel uit en volgen de "boulevard" naar het Parque Vargas, een parkje vol palmen en tropische bloemen en een vervallen maar mooie muziekkoepel. Maar eerst eens iets over Puerto Limón.
Volgens een plaquette is Christopher Columbus op 25 september 1502 tijdens zijn vierde reis voor anker gegaan in de buurt van Isla Quiribri, een piepklein eilandje vlak voor de kust. Daarna is het lang rustig geweest in Puerto Limón, tot midden 18e eeuw piraten de stad als hideout gingen gebruiken. Eind 18e eeuw is er een spoorweg aangelegd om bananen over te vervoeren en werden er Afro-Caribische arbeiders aangetrokken. Toen rond 1913 meerdere bananenoogsten mislukten door meeldauw (de banaan is geen inheems fruit voor Costa Rica maar is geïmporteerd uit Maleisië) werden de plantages verplaatst naar zuidelijker streken en uiteindelijk Ecuador. De arbeiders konden niet mee en bleven hier achter. Ze werden jarenlang niet erkend als inwoner van Costa Rica en mochten niet vrij door het land reizen of werken. Pas medio 19e eeuw is hier verandering in gekomen. De stad is deze segregatie echter altijd blijven voelen: het was de laatste in het land die electriciteit en geasfalteerde wegen kreeg. Er is echter nog veel werkloosheid en misdaad maar gelukkig pakt de regering dit de laatste jaren ook aan.
Tot zover het geschiedenislesje :-)
Naast de vele daklozen die we op straat en in het park zien slapen is er veel toeristen- en gewone politie op straat. Het is nog vroeg in de ochtend maar men lijkt al paraat te staan voor wat gaat komen. Op een gegeven moment zien we voor een gebouwtje aan de rand van het park een achttal agenten gebrieft worden, staan er twee in het park zelf en komen er net drie het park binnenlopen. We voelen ons erg veilig...
Vanuit het park lopen we de winkelstraat, een voetgangerszone in. Het is morgen moederdag in Costa Rica en overal staan bloemenverkopers en hangen harten. Hier worden we aangesproken door een bedelaar. Hij zingt een lied voor ons, kust mijn handen en armen en blijft maar zingen. Hij is lief, grappig en aandoenlijk, als we hem wat geld geven voor zijn lied valt hij op z'n knieën om ons te bedanken. We vinden het genoeg geweest in dit stadje, halen onze auto uit de bewaakte stalling, laden de bagage in en vertrekken.
Lange tijd rijden we pal langs het strand, links de zee en rechts uitgestrekte bananenplantages. Het is hier weer prachtig mooi. Dan gaan we het binnenland verder in. Hier zien we op gegeven moment een bord langs de kant van de weg waar op staat "Aviarios del Caribe Sloth Sanctuary". Daar wil ik heen! We parkeren de auto en lopen naar de receptie. Voor 25 dollar per persoon krijgen we een film te zien over luiaarden en de opvang, een toer langs de luiaarden en een boottocht door de wateren rond de opvang. We beginnen met de film die vertelt over hoe de opvang hier gestart is: Luis Arroyo en Judy Avery hadden hier een huis dat door een aardbeving is vernield. Ze hebben hun huis daarna herbouwd met een kleine B&B erbij en op zeker moment kwamen drie jonge meisjes een jonge gewonde luiaard brengen. Ondanks dat ze geen verstand hadden van deze dieren en ook de dierentuin van San José geen hulp wilde en kon bieden hebben ze de zorg van Buttercup, de jonge luiaard op zich genomen en met geitenmelk grootgebracht. Inmiddels is Buttercup 18 jaar en ligt hij iedere dag in zijn hangstoel in het restaurant te chillen.
We krijgen eerst een aantal vaste bewoners van de opvang te zien. Zo is daar Toyota, die na een electrocutie in een electriciteitspaal een arm is kwijtgeraakt door gangreen en amputatie. Hij heeft zijn naam te danken aan zijn onverwoestbaarheid. Dan maken we kennis met Milly. Zij is als baby hier gekomen en heeft nooit geleerd luiaard te zijn. Terugzetten in het wild zou een wisse dood betekenen. We mogen haar knuffelen en aaien, iets wat ze duidelijk leuk vindt.
Hierna gaan we naar de nursery waar de baby-luiaarden zijn. Er zijn er zeker een stuk of tien, varierend in leeftijd. Voor ons wordt een grote teil op tafel gezet met twee baby luiaardjes erin. Ze zijn echt uberschattig! Ook deze twee worden niet meer uitgezet in het wild, dat geldt trouwens voor alle luiaardjes in de nursery. Er is een deel waar we niet mogen komen, hier zit het ziekenhuis waar door bijvoorbeeld electrocutie of mishandeling (we horen een schrijnend verhaal van een luiaard die door volwassenen in de brand gestoken en geschopt en geslagen was) gewonde dieren worden behandeld door een speciaal voor luiaarden opgeleide dierenarts.
We zijn helemaal om waar het de luiaarden betreft. Waar we dachten te maken te hebben met saaie slaperige dieren blijken ze toch behoorlijk beweeglijk en vooral erg nieuwsgierig te zijn.
Dan is het tijd voor de boottocht. Een oude Afro-Caribische man peddelt ons op z'n dooie gemakje rond en wijst ons krabben en vleermuizen en we zien verschillende soorten ijsvogels, een prachtige northern jacana, meerdere basiliekleguanen en in een boom voor de opvang een jonge wilde luiaard.
We drinken nog wat bij Buttercup in haar hangstoel en gaan dan richting Puerto Viejo. We hebben een lekker hotel uitgezocht ruim een kilometer buiten het dorp bij het strand, het Totem Hotel. Maar daar aangekomen blijken er geen kamers meer beschikbaar te zijn. En ook niet in de volgende zeven. We proberen niet ieder hotel maar alles wat voldoet aan de eisen: een ruime lichte kamer, zwembad en bij het strand (wat zijn we weer lekker verwend bezig, niet?). Uiteindelijk nemen we maar iets bij Playa Chiquita, het is niet wat we zoeken maar we nemen deze voor een nacht en switchen dan voor de laatste twee nachten naar Totem.
Als ik de bagage uit de auto haal, Barth is even met de manager een rondje maken langs de faciliteiten, wordt ik opeens meerdere malen erg pijnlijk in vooral mijn rechtervoet gebeten. Als ik naar beneden kijk blijk ik middenin een enorme hoeveelheid mieren van ruim een centimeter lang te staan. Een tiental hiervan zit op de tenen van mijn rechtervoet en op mijn linker zitten er een stuk of vier. Ik durf ze niet met mijn handen van me af te slaan uit angst dat ze zich ook vastbijten aan mijn handen. Ik trek dus mijn slippers uit en begin ze daarmee los te duwen van mijn huid. De pijn is enorm en dat van een paar mieren! Uiteindelijk heb ik ze er allemaal af. Barth is inmiddels ook weer terug en samen gaan we op onderzoek uit. Er blijken meerdere colonnes mieren te lopen, elk van tien-, misschien wel honderdduizenden mieren. Een wijze les: dus ook altijd kijken waar je je voeten zet in jungle-rijke landen!
Als na een uur de pijn en het verdoofde gevoel mede door de prikweg is afgenomen gaan we met de auto naar het dorp om te eten. We hadden niet verwacht een nog zo boeiende dag te hebben, never a dull moment in Costa Rica!!
Volgens een plaquette is Christopher Columbus op 25 september 1502 tijdens zijn vierde reis voor anker gegaan in de buurt van Isla Quiribri, een piepklein eilandje vlak voor de kust. Daarna is het lang rustig geweest in Puerto Limón, tot midden 18e eeuw piraten de stad als hideout gingen gebruiken. Eind 18e eeuw is er een spoorweg aangelegd om bananen over te vervoeren en werden er Afro-Caribische arbeiders aangetrokken. Toen rond 1913 meerdere bananenoogsten mislukten door meeldauw (de banaan is geen inheems fruit voor Costa Rica maar is geïmporteerd uit Maleisië) werden de plantages verplaatst naar zuidelijker streken en uiteindelijk Ecuador. De arbeiders konden niet mee en bleven hier achter. Ze werden jarenlang niet erkend als inwoner van Costa Rica en mochten niet vrij door het land reizen of werken. Pas medio 19e eeuw is hier verandering in gekomen. De stad is deze segregatie echter altijd blijven voelen: het was de laatste in het land die electriciteit en geasfalteerde wegen kreeg. Er is echter nog veel werkloosheid en misdaad maar gelukkig pakt de regering dit de laatste jaren ook aan.
Tot zover het geschiedenislesje :-)
Naast de vele daklozen die we op straat en in het park zien slapen is er veel toeristen- en gewone politie op straat. Het is nog vroeg in de ochtend maar men lijkt al paraat te staan voor wat gaat komen. Op een gegeven moment zien we voor een gebouwtje aan de rand van het park een achttal agenten gebrieft worden, staan er twee in het park zelf en komen er net drie het park binnenlopen. We voelen ons erg veilig...
Vanuit het park lopen we de winkelstraat, een voetgangerszone in. Het is morgen moederdag in Costa Rica en overal staan bloemenverkopers en hangen harten. Hier worden we aangesproken door een bedelaar. Hij zingt een lied voor ons, kust mijn handen en armen en blijft maar zingen. Hij is lief, grappig en aandoenlijk, als we hem wat geld geven voor zijn lied valt hij op z'n knieën om ons te bedanken. We vinden het genoeg geweest in dit stadje, halen onze auto uit de bewaakte stalling, laden de bagage in en vertrekken.
Lange tijd rijden we pal langs het strand, links de zee en rechts uitgestrekte bananenplantages. Het is hier weer prachtig mooi. Dan gaan we het binnenland verder in. Hier zien we op gegeven moment een bord langs de kant van de weg waar op staat "Aviarios del Caribe Sloth Sanctuary". Daar wil ik heen! We parkeren de auto en lopen naar de receptie. Voor 25 dollar per persoon krijgen we een film te zien over luiaarden en de opvang, een toer langs de luiaarden en een boottocht door de wateren rond de opvang. We beginnen met de film die vertelt over hoe de opvang hier gestart is: Luis Arroyo en Judy Avery hadden hier een huis dat door een aardbeving is vernield. Ze hebben hun huis daarna herbouwd met een kleine B&B erbij en op zeker moment kwamen drie jonge meisjes een jonge gewonde luiaard brengen. Ondanks dat ze geen verstand hadden van deze dieren en ook de dierentuin van San José geen hulp wilde en kon bieden hebben ze de zorg van Buttercup, de jonge luiaard op zich genomen en met geitenmelk grootgebracht. Inmiddels is Buttercup 18 jaar en ligt hij iedere dag in zijn hangstoel in het restaurant te chillen.
We krijgen eerst een aantal vaste bewoners van de opvang te zien. Zo is daar Toyota, die na een electrocutie in een electriciteitspaal een arm is kwijtgeraakt door gangreen en amputatie. Hij heeft zijn naam te danken aan zijn onverwoestbaarheid. Dan maken we kennis met Milly. Zij is als baby hier gekomen en heeft nooit geleerd luiaard te zijn. Terugzetten in het wild zou een wisse dood betekenen. We mogen haar knuffelen en aaien, iets wat ze duidelijk leuk vindt.
Hierna gaan we naar de nursery waar de baby-luiaarden zijn. Er zijn er zeker een stuk of tien, varierend in leeftijd. Voor ons wordt een grote teil op tafel gezet met twee baby luiaardjes erin. Ze zijn echt uberschattig! Ook deze twee worden niet meer uitgezet in het wild, dat geldt trouwens voor alle luiaardjes in de nursery. Er is een deel waar we niet mogen komen, hier zit het ziekenhuis waar door bijvoorbeeld electrocutie of mishandeling (we horen een schrijnend verhaal van een luiaard die door volwassenen in de brand gestoken en geschopt en geslagen was) gewonde dieren worden behandeld door een speciaal voor luiaarden opgeleide dierenarts.
We zijn helemaal om waar het de luiaarden betreft. Waar we dachten te maken te hebben met saaie slaperige dieren blijken ze toch behoorlijk beweeglijk en vooral erg nieuwsgierig te zijn.
Dan is het tijd voor de boottocht. Een oude Afro-Caribische man peddelt ons op z'n dooie gemakje rond en wijst ons krabben en vleermuizen en we zien verschillende soorten ijsvogels, een prachtige northern jacana, meerdere basiliekleguanen en in een boom voor de opvang een jonge wilde luiaard.
We drinken nog wat bij Buttercup in haar hangstoel en gaan dan richting Puerto Viejo. We hebben een lekker hotel uitgezocht ruim een kilometer buiten het dorp bij het strand, het Totem Hotel. Maar daar aangekomen blijken er geen kamers meer beschikbaar te zijn. En ook niet in de volgende zeven. We proberen niet ieder hotel maar alles wat voldoet aan de eisen: een ruime lichte kamer, zwembad en bij het strand (wat zijn we weer lekker verwend bezig, niet?). Uiteindelijk nemen we maar iets bij Playa Chiquita, het is niet wat we zoeken maar we nemen deze voor een nacht en switchen dan voor de laatste twee nachten naar Totem.
Als ik de bagage uit de auto haal, Barth is even met de manager een rondje maken langs de faciliteiten, wordt ik opeens meerdere malen erg pijnlijk in vooral mijn rechtervoet gebeten. Als ik naar beneden kijk blijk ik middenin een enorme hoeveelheid mieren van ruim een centimeter lang te staan. Een tiental hiervan zit op de tenen van mijn rechtervoet en op mijn linker zitten er een stuk of vier. Ik durf ze niet met mijn handen van me af te slaan uit angst dat ze zich ook vastbijten aan mijn handen. Ik trek dus mijn slippers uit en begin ze daarmee los te duwen van mijn huid. De pijn is enorm en dat van een paar mieren! Uiteindelijk heb ik ze er allemaal af. Barth is inmiddels ook weer terug en samen gaan we op onderzoek uit. Er blijken meerdere colonnes mieren te lopen, elk van tien-, misschien wel honderdduizenden mieren. Een wijze les: dus ook altijd kijken waar je je voeten zet in jungle-rijke landen!
Als na een uur de pijn en het verdoofde gevoel mede door de prikweg is afgenomen gaan we met de auto naar het dorp om te eten. We hadden niet verwacht een nog zo boeiende dag te hebben, never a dull moment in Costa Rica!!
Zaterdag 13 augustus 2011 - Ojochal naar Puerto Viejo ofwel : in één dagvan de Stille Oceaankust naar de Caribische kust
Uitgehongerd vallen we op het ontbijt aan. Na het gemiste avondeten van gisteren wil er echt wel wat in plus dat we een lange dag rijden voor de boeg hebben. We hebben besloten terug te gaan naar de Caribische kust en wel helemaal in het zuiden, bij de Panamese grens. Hemelsbreed is dat niet zo ver maar aangezien er een gebergte en nationale parken tussen zitten moeten we helemaal via San José, ruim 360 kilometer rijden. En met de wegen hier doen we daar minimaal 7 uur over.
We nemen afscheid van Birgit, Uwe en Blanca en vertrekken. Onze Garmin geeft aan dat we de kustweg moeten nemen maar eigenwijs als we zijn besluiten we vanaf Dominical het binnenland in te duiken, alhoewel mevrouw Garmin ons blijft adviseren om vooral een U-turn te maken en toch via de kustweg te gaan. We negeren haar en uiteindelijk legt ze zich erbij neer.
Vlak na de afslag zien we in the middle of nowhere opeens een Boeing 727 staan. Het vliegtuig wordt verbouwd, mogelijk om er een bar of restaurantje in te beginnen, we hebben dit ook vlak bij Parque Nacional Manuel Antonio gezien. Wat een klus om zo'n kolossaal ding daar te krijgen!
We rijden over de zeer bochtige weg verder naar San Isidro, waar we de Pan-American Highway oprijden. En dan begrijpen we waarom mevrouw Garmin ons niet via de "Interamericana Sur" wilde laten rijden. We blijven in de bergen en er rijden veel vrachtwagens op de weg die op sommige bergopwaartse stukken niet veel harder rijden dan 20 km/u. En als je 360 kilometer moet rijden schiet dat niet erg op. En als het weer dan ook nog eens volledig omslaat hebben we helemaal spijt. Voor we het weten is het een graad of 7, hoost het en is het ook nog eens flink mistig.
Mevrouw Garmin voorziet ons regelmatig van toeristische informatie (dat is bijzonder goed gedaan) en weet ons op gegeven moment te vertellen dat we op de Cerro de la Muerte (Berg van de Dood) rijden op 3300 meter hoogte. Dat hadden we (letterlijk) niet zien aankomen. De berg heeft trouwens niet zo omdat het er gevaarlijk is, al zou je dat wel denken vanwege de levensgevaarlijke inhaalcapriolen van de Tico's. De berg is zo genoemd omdat het er erg koud kan worden en er ooit, lang geleden, enkele mannen door bevriezing om het leven zijn gekomen. Daarom heet een van de wegrestaurantjes dus Restaurante Everest :-)
Als we de stad Carthago naderen wordt het steeds drukker op de weg. In de stad zelf staan we ruim twintig minuten voor een afslag. We moeten een weg oversteken en van beide kanten komt zoveel verkeer dat er nauwelijks gelegenheid is om de auto ervoor te zetten. Deze stad gaat bijna over in San José waar het nog veel drukker is. Het is inmiddels drie uur en we hebben nog niet geluncht, dus rijden we een Subway binnen, letterlijk. Het is een drive-through, briljant! We eten ons broodje in de auto op, er komen zoveel stoplichten dat ik bij iedere stop een hap kan nemen. Handig!
Als we San José eindelijk uitrijden moeten we concluderen dat we het nooit voor donker gaan halen naar Puerto Viejo. Zelfs de eerstkomende grote stad, Puerto Limón halen we niet voor zessen. En aangezien de zon net voor zes uur ondergaat moeten we al een stukje in het donker rijden, wat ten zeerste afgeraden wordt. We hebben echter weinig keus, dus rijden we door. Als we rond kwart over zes in de buurt van Puerto Limón komen zien we alle tekenen van een havenstad: veel vrachtwagens op de weg, met of zonder container en dan zien we ook de enorme opslagplaatsen waar de containers meters hoog opgestapeld staan. Gelukkig rijden we even later het stadje zelf binnen en we gaan op zoek naar een hotel.
We belanden bij Hotel Park, pal aan zee. De kamer is prijzig maar heeft uitzicht op zee, overdag dan. We zien en horen de golven echter wel vlak onder ons. We besluiten direct een hapje te gaan eten en gaan op pad. De sfeer is hier duidelijk anders dan dat we tot nu toe hebben meegemaakt. Er zijn op dit moment van de dag weinig mensen op straat, we zien dronken mannen en het voelt niet helemaal lekker. Een van de weinige open eetgelegenheden is een Pizza Hut. We duiken erin en bestellen bij een donkere serveerster die vloeiend Engels met een prachtig Jamaicaans accentje spreekt. We zijn ook de enige blanken in het hele restaurant trouwens, de rest heeft een Midden-Amerikaans of een Jamaicaans uiterlijk.
We wandelen na de pizza verorberd te hebben terug naar ons hotel en nemen ons voor morgen nog even een wandelingetje door het stadje te maken en dan op tijd naar Puerto Viejo te vertrekken. Maar eerst een stukje slapen na een hele lange dag rijden...
We nemen afscheid van Birgit, Uwe en Blanca en vertrekken. Onze Garmin geeft aan dat we de kustweg moeten nemen maar eigenwijs als we zijn besluiten we vanaf Dominical het binnenland in te duiken, alhoewel mevrouw Garmin ons blijft adviseren om vooral een U-turn te maken en toch via de kustweg te gaan. We negeren haar en uiteindelijk legt ze zich erbij neer.
Vlak na de afslag zien we in the middle of nowhere opeens een Boeing 727 staan. Het vliegtuig wordt verbouwd, mogelijk om er een bar of restaurantje in te beginnen, we hebben dit ook vlak bij Parque Nacional Manuel Antonio gezien. Wat een klus om zo'n kolossaal ding daar te krijgen!
We rijden over de zeer bochtige weg verder naar San Isidro, waar we de Pan-American Highway oprijden. En dan begrijpen we waarom mevrouw Garmin ons niet via de "Interamericana Sur" wilde laten rijden. We blijven in de bergen en er rijden veel vrachtwagens op de weg die op sommige bergopwaartse stukken niet veel harder rijden dan 20 km/u. En als je 360 kilometer moet rijden schiet dat niet erg op. En als het weer dan ook nog eens volledig omslaat hebben we helemaal spijt. Voor we het weten is het een graad of 7, hoost het en is het ook nog eens flink mistig.
Mevrouw Garmin voorziet ons regelmatig van toeristische informatie (dat is bijzonder goed gedaan) en weet ons op gegeven moment te vertellen dat we op de Cerro de la Muerte (Berg van de Dood) rijden op 3300 meter hoogte. Dat hadden we (letterlijk) niet zien aankomen. De berg heeft trouwens niet zo omdat het er gevaarlijk is, al zou je dat wel denken vanwege de levensgevaarlijke inhaalcapriolen van de Tico's. De berg is zo genoemd omdat het er erg koud kan worden en er ooit, lang geleden, enkele mannen door bevriezing om het leven zijn gekomen. Daarom heet een van de wegrestaurantjes dus Restaurante Everest :-)
Als we de stad Carthago naderen wordt het steeds drukker op de weg. In de stad zelf staan we ruim twintig minuten voor een afslag. We moeten een weg oversteken en van beide kanten komt zoveel verkeer dat er nauwelijks gelegenheid is om de auto ervoor te zetten. Deze stad gaat bijna over in San José waar het nog veel drukker is. Het is inmiddels drie uur en we hebben nog niet geluncht, dus rijden we een Subway binnen, letterlijk. Het is een drive-through, briljant! We eten ons broodje in de auto op, er komen zoveel stoplichten dat ik bij iedere stop een hap kan nemen. Handig!
Als we San José eindelijk uitrijden moeten we concluderen dat we het nooit voor donker gaan halen naar Puerto Viejo. Zelfs de eerstkomende grote stad, Puerto Limón halen we niet voor zessen. En aangezien de zon net voor zes uur ondergaat moeten we al een stukje in het donker rijden, wat ten zeerste afgeraden wordt. We hebben echter weinig keus, dus rijden we door. Als we rond kwart over zes in de buurt van Puerto Limón komen zien we alle tekenen van een havenstad: veel vrachtwagens op de weg, met of zonder container en dan zien we ook de enorme opslagplaatsen waar de containers meters hoog opgestapeld staan. Gelukkig rijden we even later het stadje zelf binnen en we gaan op zoek naar een hotel.
We belanden bij Hotel Park, pal aan zee. De kamer is prijzig maar heeft uitzicht op zee, overdag dan. We zien en horen de golven echter wel vlak onder ons. We besluiten direct een hapje te gaan eten en gaan op pad. De sfeer is hier duidelijk anders dan dat we tot nu toe hebben meegemaakt. Er zijn op dit moment van de dag weinig mensen op straat, we zien dronken mannen en het voelt niet helemaal lekker. Een van de weinige open eetgelegenheden is een Pizza Hut. We duiken erin en bestellen bij een donkere serveerster die vloeiend Engels met een prachtig Jamaicaans accentje spreekt. We zijn ook de enige blanken in het hele restaurant trouwens, de rest heeft een Midden-Amerikaans of een Jamaicaans uiterlijk.
We wandelen na de pizza verorberd te hebben terug naar ons hotel en nemen ons voor morgen nog even een wandelingetje door het stadje te maken en dan op tijd naar Puerto Viejo te vertrekken. Maar eerst een stukje slapen na een hele lange dag rijden...
maandag 15 augustus 2011
Vrijdag 12 augustus 2011 - Boottocht Isla Caño : Snorkelling, whale & dolphin watching
De boot vertrekt om acht uur vanuit het slaperige dorpje Sierpe aan de Rio Sierpe. Het is vanuit ons hotel drie kwartier rijden, het laatste stuk voornamelijk door palmboom plantages. We zijn wat te laat omdat we een verkeerde afslag hebben genomen en als we aan komen rijden bij Centro Turístico Las Vegas worden we al toegewuifd door wat even later de gids blijkt te zijn. We parkeren de auto, betalen de boot en voor we het weten zijn we vertrokken.
Van tevoren hadden we weinig informatie over de boottocht gekregen, behalve dat we naar het eiland zouden varen, twee keer zouden gaam snorkelen en hopelijk dolfijnen en bultrugwalvissen zouden kunnen zien. Maar om op zee te komen moeten we eerst ruim een half uur over de Rio Sierpe varen. Tot onze verbazing krijgen we zwemvesten om. Dat is toch niet nodig voor zo'n tochtje over een rivier? Het bootje, waar we met nog zes anderen toeristen alsmede de gids, een stuurman en nog een jonge man op zitten, sukkelt eerst wat over het water en stopt even bij een krokodil die op een zandbank ligt te loungen en verstoord het water inglijdt. Dan zet de stuurman het gas erop. De boot spuit weg en hiermee begint een heerlijke tocht over de rivier. Wind in de haren, mooie plaatjes om ons heen en een lekker zonnetje boven ons hoofd. Top!
Na inderdaad een half uurtje komen we aan bij de monding van de rivier. Voor ons zien we de enorme golven van de branding. Moeten we dáár doorheen? Ja dus... En nu begrijpen we de zwemvesten ook wel. De drie mannen overleggen druk en wijzen naar de golven. Het bootje vaart wat heen en weer en dan opeens geeft de stuurman een enorme dot gas. Wat mij betreft precies de verkeerde kant op, want ik zag aan de rechtkant een lekker rustig stukje water en nu varen we precies op de hoogste golven af! Barth en ik kijken elkaar aan en ik besluit de daypack en de cameratas vast te maken aan de boot. Mochten we omslaan dan wordt de boel wel nat maar verdwijnt het in ieder geval niet naar de zeebodem. De toeristen worden stiller, wij ook. De stuurman stuurt de boot zijdelings op een hoge golf, surft er even op mee en stuurt dan richting open zee. Wat onmogelijk leek, is gelukt. Iedereen begint (van opluchting) te lachen en door elkaar heen te kakelen.
We varen een eindje de zee op en dan doet de stuurman de boot uit. Onze gids legt uit dat er nog een andere boot komt en dat wij in de buurt blijven, in geval er iets misgaat. Eh, wie had ons dan gered als er bij ons iets misgegaan was??? Even later zien we een boot de golven naderen. Geruime tijd zoekt de stuurman naar een opening in de golven. Dan duikt hij erin, wordt opgetild door een grote golf en dan weer uitgespuugd. Ook deze boot heeft het gehaald. Wanneer we weer varen maken Barth en ik de score op: dit is ontegenzeglijk toch wel één van de spannendere dingen die we ooit gedaan hebben!
We moeten tegen de golven in varen en ze zijn behoorlijk indrukwekkend. Soms komen ze ons als een enorme muur tegemoet en klappen we aan de achterkant hard weer op het water. Omdat we voor op de boot zitten komt dat soms hard aan maar diehards als we zijn blijven we lekker zitten, we hebben hier ook het mooiste uitzicht :-)
Na een klein uur varen zien we een andere boot die stilligt. Blijkbaar is er daar iets te zien, want iedereen is aan het fotograferen. "Turtle", roept iemand vanaf de boot naar ons. En dan zien we hem. Het is zo te zien een groene schildpad, iets kleiner dan een meter. Hij dobbert wat vreemd en lijkt maar één voorflipper te hebben. Dat haalt toch wel iets van de vreugde van het spotten van de schildpad af. Mogelijk is hij aangevaren of aangevallen. We laten hem verder met rust rn varen verder.
Vlak voor Isla Caño stopt de stuurman de motor. Het is tijd om te snorkelen! We krijgen zwemvliezen van de gids en gebruiken onze eigen maskers en snorkel. Ik neem onze camera in de onderwaterbehuizing mee het water in maar merk al gauw dat het met snorkelen nog niet zo gemakkelijk is om foto's te maken. De deining is enorm zo vlak bij de branding en ook is het zicht niet al te best. Toch zien we mooie visjes: grote scholen Panamic Sergeant Majors, blauwe papagaaivissen en nog wat andere vissen waarvan we de naam niet kennen. We snorkelen een half uurtje en dan is het ook wel genoeg geweest wat mij betreft, door de constante deining ben ik wat misselijk geworden. Ook de gids vindt het genoeg geweest, hij roept zijn schaapjes bij elkaar en we zetten koers naar Isla Caño.
Na enige tijd wijst de gids weer ergens naartoe. Omdat ik toevallig die kant op keek denk ik gezien te hebben wat hij zag: een wit fonteintje. De stuurman gooit het roer om en we varen snel die kant op. Op de plek waar ze denken dat de walvis mogelijk weer boven zou kunnen komen wordt de motor uitgeschakeld en we blijven een minuut of tien gespannen ronddobberen. Zouden we echt zoveel geluk gaan hebben? Wat we ook gezien hebben, we zullen nooit weten of het inderdaad een walvis is geweest want het wateroppervlak wordt niet doorbroken, helaas. Ach, zo blijft er nog iets te wensen over voor de toekomst!
De branding bij Isla Caño blijkt ook indrukwekkend te zijn. De stuurman draait de boot met het achterdeel naar het strand en laat zich op de golven meevoeren. De mensen komen er zonder problemen uit, maar net als ik in het water ben gestapt wordt de boot weer door een enorme golf gegrepen en de stuurman geeft gas richting open zee. Net op tijd!
Terwijl de gids onze lunch bereidt kijken wij wat rond. Er staat een soort rangershuis, een toiletgebouw (zonder stromend water maar met vaten vol zaagsel, daar is goed over nagedacht) en een aantal grote picknicktafels. Dit alles staat behoorlijk hoog op de helling van de heuvel die direct aan het strand grenst. Even later is onze lunch klaar: brood met tomaat en komkommer, ham en kaas, rijst met groentes en ter plekke gesneden ananassen en watermeloen. Heerlijk!
Na de lunch zien we dat de golven steeds hoger worden. De eerste inmiddels weer vertrekkende boten hebben de grootste moeite om bij het strand te komen. De krachtige golven sleuren de mensen die in willen stappen het strand weer op en anderen worden uit de boot geslingerd als ze in proberen te stappen. Uit de reacties van de lokale mensen begrijpen we dat dit uitzonderlijk is. We houden ons hart vast: zometeen moeten wij ook. Inmiddels is ook bijna het hele strand onder water komen te staan. De golven sleuren de klaarstaande koelboxen en allerlei troep als palmtakken en boomstammen mee en mensen moeten rennen en springen om er niet door geraakt te worden. Gelukkig lukt het de ene na de andere boot wel om toch iedereen aan boord te krijgen. Dan moeten wij. We worden gevraagd in een rij de gaan staan, zodra je aan de beurt bent om in te stappen je spullen in de boot te gooien en dan snel in te stappen. Dan blijkt ook dat we een aantal extra passagiers hebben: het was hen blijkbaar niet gelukt om tijdig in hun eigen boot te komen. Het lukt onze boot om tijdens enkele kleinere golven klaar te gaan liggen en iedereen spoedt zich de boot in. En net wanneer de laatste de boot in is getrokken en de stuurman gas geeft komt de volgende metershoge golf. Het lukt onze stuurman om er veilig overheen te komen, gelukkig... Verderop ligt de boot van onze extra passagiers te wachten, zij stappen over en dan koersen we naar het koraalrif voor onze tweede snorkelsessie.
Ook hier blijven we ongeveer een half uurtje snorkelen waarna we koers zetten naar de kust. Na een half uurtje varen en turen naar de horizon (we hebben hopelijk nog een mooi schouwspel tegoed) wijst de gids ergens naar. Dan zie ik het ook: duikende vogels. Dat betekent vis, en dat betekent hopelijk dolfijnen!!! Als we ernaar toe varen zie ik opeens vinnen vlak voor de boot. Daar zijn ze! Ze hebben er flink de vaart in en eenmaal aangekomen bij de school vissen en de vogels duiken ze in het tumult. Wat dan volgt is een prachtig schouwspel: overal vogels die rondcirkelen en dan recht naar beneden in het water duiken. Daar doorheen de vissende dolfijnen, af en toe maakt er eentje een hoge sprong uit het water. En dan zien we ook de moederdolfijn, met haar jong dicht tegen zich aan. We hebben dit al vaak in documentaires gezien maar om het in het echt mee te maken is werkelijk magnifiek. De gids heeft mijn fototoestel uit mijn handen getrokken om te fotograferen en Barth filmt, ik heb dus alle gelegenheid om te genieten van wat er zich voor mijn ogen voltrekt. We blijven ongeveer een kwartier dobberen en als de school en dus ook de vogels en de dolfijnen zich verplaatsen moeten we afscheid nemen en varen we verder richting kust. We zijn volledig onder de indruk van wat we net gezien hebben.
Als ik later opzoek welke vogels dit geweest kunnen zijn lijken het met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid blauwvoetgenten (blue footed booby) geweest te zijn. Wanneer we de videobeelden terug gaan kijken zullen we het met zekerheid kunnen zeggen. Later in het hotel blijken de foto's helaas niet zo goed gelukt te zijn: ze zijn bewogen en overbelicht, dat krijg je als je niet controleert of de instellingem goed staan voor je je camera uit handen geeft. Maar ik heb wel kunnen genieten van de dolfijnen zonder cameraoog ertussen ertussen en dat is ook wat waard.
Het terugvaren door de branding blijkt een stuk eenvoudiger en minder spannend dan de heenreis. De stuurman laat de boot gewoon meesurfen met een grote golf en voor we het weten zijn we weer op de Rio Sierpe. Na een tijdje slaan we af een klein kanaal in. De gids toont ons hier de drie soorten mangroves die hier groeien en vertelt over de noodzaak van de mangrovebossen voor de natuur en hoe Costa Rica haar best doet om de bossen te bewaren. Als we weer op de rivier zelf varen stoppen we nog een paar keer voor capucijnaapjes, slangen en brulapen. En dan komen we weer aan in Sierpe, bruin verbrand, plakkerig en moe maar met een wereld aan prachtige ervaringen. Iedere keer als je denkt dat het niet mooier kan dan....
We rijden terug naar ons hotel, stappen onder de douche en gaan daarna even liggen voor een dutje, welverdiend na zo'n lange en enerverende dag. Ik kan me nog herinneren dat Barth om een uur of acht vroeg of ik nog wilde eten. "Jaaaaa", was het antwoord, om dan weer als een blok in slaap te vallen.
Van tevoren hadden we weinig informatie over de boottocht gekregen, behalve dat we naar het eiland zouden varen, twee keer zouden gaam snorkelen en hopelijk dolfijnen en bultrugwalvissen zouden kunnen zien. Maar om op zee te komen moeten we eerst ruim een half uur over de Rio Sierpe varen. Tot onze verbazing krijgen we zwemvesten om. Dat is toch niet nodig voor zo'n tochtje over een rivier? Het bootje, waar we met nog zes anderen toeristen alsmede de gids, een stuurman en nog een jonge man op zitten, sukkelt eerst wat over het water en stopt even bij een krokodil die op een zandbank ligt te loungen en verstoord het water inglijdt. Dan zet de stuurman het gas erop. De boot spuit weg en hiermee begint een heerlijke tocht over de rivier. Wind in de haren, mooie plaatjes om ons heen en een lekker zonnetje boven ons hoofd. Top!
Na inderdaad een half uurtje komen we aan bij de monding van de rivier. Voor ons zien we de enorme golven van de branding. Moeten we dáár doorheen? Ja dus... En nu begrijpen we de zwemvesten ook wel. De drie mannen overleggen druk en wijzen naar de golven. Het bootje vaart wat heen en weer en dan opeens geeft de stuurman een enorme dot gas. Wat mij betreft precies de verkeerde kant op, want ik zag aan de rechtkant een lekker rustig stukje water en nu varen we precies op de hoogste golven af! Barth en ik kijken elkaar aan en ik besluit de daypack en de cameratas vast te maken aan de boot. Mochten we omslaan dan wordt de boel wel nat maar verdwijnt het in ieder geval niet naar de zeebodem. De toeristen worden stiller, wij ook. De stuurman stuurt de boot zijdelings op een hoge golf, surft er even op mee en stuurt dan richting open zee. Wat onmogelijk leek, is gelukt. Iedereen begint (van opluchting) te lachen en door elkaar heen te kakelen.
We varen een eindje de zee op en dan doet de stuurman de boot uit. Onze gids legt uit dat er nog een andere boot komt en dat wij in de buurt blijven, in geval er iets misgaat. Eh, wie had ons dan gered als er bij ons iets misgegaan was??? Even later zien we een boot de golven naderen. Geruime tijd zoekt de stuurman naar een opening in de golven. Dan duikt hij erin, wordt opgetild door een grote golf en dan weer uitgespuugd. Ook deze boot heeft het gehaald. Wanneer we weer varen maken Barth en ik de score op: dit is ontegenzeglijk toch wel één van de spannendere dingen die we ooit gedaan hebben!
We moeten tegen de golven in varen en ze zijn behoorlijk indrukwekkend. Soms komen ze ons als een enorme muur tegemoet en klappen we aan de achterkant hard weer op het water. Omdat we voor op de boot zitten komt dat soms hard aan maar diehards als we zijn blijven we lekker zitten, we hebben hier ook het mooiste uitzicht :-)
Na een klein uur varen zien we een andere boot die stilligt. Blijkbaar is er daar iets te zien, want iedereen is aan het fotograferen. "Turtle", roept iemand vanaf de boot naar ons. En dan zien we hem. Het is zo te zien een groene schildpad, iets kleiner dan een meter. Hij dobbert wat vreemd en lijkt maar één voorflipper te hebben. Dat haalt toch wel iets van de vreugde van het spotten van de schildpad af. Mogelijk is hij aangevaren of aangevallen. We laten hem verder met rust rn varen verder.
Vlak voor Isla Caño stopt de stuurman de motor. Het is tijd om te snorkelen! We krijgen zwemvliezen van de gids en gebruiken onze eigen maskers en snorkel. Ik neem onze camera in de onderwaterbehuizing mee het water in maar merk al gauw dat het met snorkelen nog niet zo gemakkelijk is om foto's te maken. De deining is enorm zo vlak bij de branding en ook is het zicht niet al te best. Toch zien we mooie visjes: grote scholen Panamic Sergeant Majors, blauwe papagaaivissen en nog wat andere vissen waarvan we de naam niet kennen. We snorkelen een half uurtje en dan is het ook wel genoeg geweest wat mij betreft, door de constante deining ben ik wat misselijk geworden. Ook de gids vindt het genoeg geweest, hij roept zijn schaapjes bij elkaar en we zetten koers naar Isla Caño.
Na enige tijd wijst de gids weer ergens naartoe. Omdat ik toevallig die kant op keek denk ik gezien te hebben wat hij zag: een wit fonteintje. De stuurman gooit het roer om en we varen snel die kant op. Op de plek waar ze denken dat de walvis mogelijk weer boven zou kunnen komen wordt de motor uitgeschakeld en we blijven een minuut of tien gespannen ronddobberen. Zouden we echt zoveel geluk gaan hebben? Wat we ook gezien hebben, we zullen nooit weten of het inderdaad een walvis is geweest want het wateroppervlak wordt niet doorbroken, helaas. Ach, zo blijft er nog iets te wensen over voor de toekomst!
De branding bij Isla Caño blijkt ook indrukwekkend te zijn. De stuurman draait de boot met het achterdeel naar het strand en laat zich op de golven meevoeren. De mensen komen er zonder problemen uit, maar net als ik in het water ben gestapt wordt de boot weer door een enorme golf gegrepen en de stuurman geeft gas richting open zee. Net op tijd!
Terwijl de gids onze lunch bereidt kijken wij wat rond. Er staat een soort rangershuis, een toiletgebouw (zonder stromend water maar met vaten vol zaagsel, daar is goed over nagedacht) en een aantal grote picknicktafels. Dit alles staat behoorlijk hoog op de helling van de heuvel die direct aan het strand grenst. Even later is onze lunch klaar: brood met tomaat en komkommer, ham en kaas, rijst met groentes en ter plekke gesneden ananassen en watermeloen. Heerlijk!
Na de lunch zien we dat de golven steeds hoger worden. De eerste inmiddels weer vertrekkende boten hebben de grootste moeite om bij het strand te komen. De krachtige golven sleuren de mensen die in willen stappen het strand weer op en anderen worden uit de boot geslingerd als ze in proberen te stappen. Uit de reacties van de lokale mensen begrijpen we dat dit uitzonderlijk is. We houden ons hart vast: zometeen moeten wij ook. Inmiddels is ook bijna het hele strand onder water komen te staan. De golven sleuren de klaarstaande koelboxen en allerlei troep als palmtakken en boomstammen mee en mensen moeten rennen en springen om er niet door geraakt te worden. Gelukkig lukt het de ene na de andere boot wel om toch iedereen aan boord te krijgen. Dan moeten wij. We worden gevraagd in een rij de gaan staan, zodra je aan de beurt bent om in te stappen je spullen in de boot te gooien en dan snel in te stappen. Dan blijkt ook dat we een aantal extra passagiers hebben: het was hen blijkbaar niet gelukt om tijdig in hun eigen boot te komen. Het lukt onze boot om tijdens enkele kleinere golven klaar te gaan liggen en iedereen spoedt zich de boot in. En net wanneer de laatste de boot in is getrokken en de stuurman gas geeft komt de volgende metershoge golf. Het lukt onze stuurman om er veilig overheen te komen, gelukkig... Verderop ligt de boot van onze extra passagiers te wachten, zij stappen over en dan koersen we naar het koraalrif voor onze tweede snorkelsessie.
Ook hier blijven we ongeveer een half uurtje snorkelen waarna we koers zetten naar de kust. Na een half uurtje varen en turen naar de horizon (we hebben hopelijk nog een mooi schouwspel tegoed) wijst de gids ergens naar. Dan zie ik het ook: duikende vogels. Dat betekent vis, en dat betekent hopelijk dolfijnen!!! Als we ernaar toe varen zie ik opeens vinnen vlak voor de boot. Daar zijn ze! Ze hebben er flink de vaart in en eenmaal aangekomen bij de school vissen en de vogels duiken ze in het tumult. Wat dan volgt is een prachtig schouwspel: overal vogels die rondcirkelen en dan recht naar beneden in het water duiken. Daar doorheen de vissende dolfijnen, af en toe maakt er eentje een hoge sprong uit het water. En dan zien we ook de moederdolfijn, met haar jong dicht tegen zich aan. We hebben dit al vaak in documentaires gezien maar om het in het echt mee te maken is werkelijk magnifiek. De gids heeft mijn fototoestel uit mijn handen getrokken om te fotograferen en Barth filmt, ik heb dus alle gelegenheid om te genieten van wat er zich voor mijn ogen voltrekt. We blijven ongeveer een kwartier dobberen en als de school en dus ook de vogels en de dolfijnen zich verplaatsen moeten we afscheid nemen en varen we verder richting kust. We zijn volledig onder de indruk van wat we net gezien hebben.
Als ik later opzoek welke vogels dit geweest kunnen zijn lijken het met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid blauwvoetgenten (blue footed booby) geweest te zijn. Wanneer we de videobeelden terug gaan kijken zullen we het met zekerheid kunnen zeggen. Later in het hotel blijken de foto's helaas niet zo goed gelukt te zijn: ze zijn bewogen en overbelicht, dat krijg je als je niet controleert of de instellingem goed staan voor je je camera uit handen geeft. Maar ik heb wel kunnen genieten van de dolfijnen zonder cameraoog ertussen ertussen en dat is ook wat waard.
Het terugvaren door de branding blijkt een stuk eenvoudiger en minder spannend dan de heenreis. De stuurman laat de boot gewoon meesurfen met een grote golf en voor we het weten zijn we weer op de Rio Sierpe. Na een tijdje slaan we af een klein kanaal in. De gids toont ons hier de drie soorten mangroves die hier groeien en vertelt over de noodzaak van de mangrovebossen voor de natuur en hoe Costa Rica haar best doet om de bossen te bewaren. Als we weer op de rivier zelf varen stoppen we nog een paar keer voor capucijnaapjes, slangen en brulapen. En dan komen we weer aan in Sierpe, bruin verbrand, plakkerig en moe maar met een wereld aan prachtige ervaringen. Iedere keer als je denkt dat het niet mooier kan dan....
We rijden terug naar ons hotel, stappen onder de douche en gaan daarna even liggen voor een dutje, welverdiend na zo'n lange en enerverende dag. Ik kan me nog herinneren dat Barth om een uur of acht vroeg of ik nog wilde eten. "Jaaaaa", was het antwoord, om dan weer als een blok in slaap te vallen.
zaterdag 13 augustus 2011
Donderdag 11 augustus 2011 - Playa Ballena en een middagje dierentuin bij het zwembad
We hebben voor vandaag een dagje strand gepland dus gaan we op advies van de hotelmanager naar Playa Ballena. Alle stranden aan dit deel van de kust bij Ojochal en Uvita vallen onder het Parque Nacional Marino Ballena wat betekent dat je $6 moet betalen om er op te mogen. Bij Playa Ballena aangekomen blijkt echter dat het vloed is en de golven er te hoog zijn om te kunnen zwemmen. De vrouwelijke parkranger adviseert ons om naar Playa Uvita te gaan, wat we doen.
Daar aangekomen is er vrijwel niemand. We hebben het eerste uur het stand zo'n beetje voor onszelf, af en toe komt er een vogel langs en dat is het wel. We vermaken ons lange tijd in de hoge golven, het is heerlijk om meegesleept te worden door het water. Later komen er wat meer mensen maar het is nog steeds erg rustig. Na het middaguur betrekt de lucht, het lijkt erop alsof het gaat regenen. We besluiten dus maar in te gaan pakken en terug te gaan naar ons hotel om daar lekker bij het zwembad te gaan liggen. De lagune die toen we aankwamen maar kuitdiep was bleek door de vloed enorm gestegen te zijn, een groot deel van het strand was al verdwenen en we moesten flink waden om weer bij de auto te kunnen komen.
Terug bij het hotel gaan we alvorens in het zwembad te duiken eerst lunchen. Dan opeens ziet Barth een toekan in de boom bij ons hotel. En terwijl iedereen vol bewondering naar de prachtige vogel kijkt zie ik in de tak er pal onder opeens een luiaard hangen! En niet alleen maar hangen, zoals we tot nu toe hadden gezien, maar hij is extreem beweeglijk. Blijkbaar is het zijn wekelijkse krab-beurt, want hij blijft maar krabben en doen. Luiaarden blijken onder de teken en vlooien te zitten dus hij was waarschijnlijk wel even bezig. Dan roept een andere hotelgast "lori's"! En inderdaad, in een boom (helaas iets verder weg) zit een paartje geelwangamazones. En ook de toekan heeft gezelschap gekregen van zijn (of haar) maatje. Nu weten we helemaal niet meer waar we moeten kijken en fotograferen, alle hotelgasten zijn opgetrommeld vanwege de dierentuin die opeens rondom ons aanwezig is. Zelfs de hotelmanagers staan te fotograferen: dit is zolang zij hier zijn nog nooit voorgekomen. En de luiaard krabt onverstoorbaar verder... :-)
Als we weer bijgekomen zijn van alle commotie duiken we dan toch nog in het zwembad tot het voor mij tijd is voor mijn massage. Amerikaanse hotel-masseuse Kathy neemt mij in vijf kwartier vakkundig onder handen met een Reiki/revitalisatie massage met een mengsel van bruine suiker, citroen en jasmijnolie. Op de achtergrond een new-age muziekje met walvisgeluiden (heel toepasselijk in dit gebied), heer-lijk! Ik heb de grond de rest van de dag niet meer geraakt! Hoefde ook niet, want buiten een dinertje in het hotel hebben we ook niet veel meer gedaan.
Morgen de boottocht naar Isla Caño, snorkelen en op jacht naar de dolfijnen en walvissen!
Daar aangekomen is er vrijwel niemand. We hebben het eerste uur het stand zo'n beetje voor onszelf, af en toe komt er een vogel langs en dat is het wel. We vermaken ons lange tijd in de hoge golven, het is heerlijk om meegesleept te worden door het water. Later komen er wat meer mensen maar het is nog steeds erg rustig. Na het middaguur betrekt de lucht, het lijkt erop alsof het gaat regenen. We besluiten dus maar in te gaan pakken en terug te gaan naar ons hotel om daar lekker bij het zwembad te gaan liggen. De lagune die toen we aankwamen maar kuitdiep was bleek door de vloed enorm gestegen te zijn, een groot deel van het strand was al verdwenen en we moesten flink waden om weer bij de auto te kunnen komen.
Terug bij het hotel gaan we alvorens in het zwembad te duiken eerst lunchen. Dan opeens ziet Barth een toekan in de boom bij ons hotel. En terwijl iedereen vol bewondering naar de prachtige vogel kijkt zie ik in de tak er pal onder opeens een luiaard hangen! En niet alleen maar hangen, zoals we tot nu toe hadden gezien, maar hij is extreem beweeglijk. Blijkbaar is het zijn wekelijkse krab-beurt, want hij blijft maar krabben en doen. Luiaarden blijken onder de teken en vlooien te zitten dus hij was waarschijnlijk wel even bezig. Dan roept een andere hotelgast "lori's"! En inderdaad, in een boom (helaas iets verder weg) zit een paartje geelwangamazones. En ook de toekan heeft gezelschap gekregen van zijn (of haar) maatje. Nu weten we helemaal niet meer waar we moeten kijken en fotograferen, alle hotelgasten zijn opgetrommeld vanwege de dierentuin die opeens rondom ons aanwezig is. Zelfs de hotelmanagers staan te fotograferen: dit is zolang zij hier zijn nog nooit voorgekomen. En de luiaard krabt onverstoorbaar verder... :-)
Als we weer bijgekomen zijn van alle commotie duiken we dan toch nog in het zwembad tot het voor mij tijd is voor mijn massage. Amerikaanse hotel-masseuse Kathy neemt mij in vijf kwartier vakkundig onder handen met een Reiki/revitalisatie massage met een mengsel van bruine suiker, citroen en jasmijnolie. Op de achtergrond een new-age muziekje met walvisgeluiden (heel toepasselijk in dit gebied), heer-lijk! Ik heb de grond de rest van de dag niet meer geraakt! Hoefde ook niet, want buiten een dinertje in het hotel hebben we ook niet veel meer gedaan.
Morgen de boottocht naar Isla Caño, snorkelen en op jacht naar de dolfijnen en walvissen!
Abonneren op:
Posts (Atom)