Aangezien we toch vroeg wakker zijn pakken we in en vertrekken we voor een (kort) ritje naar Manzanillo, het meest zuidelijke puntje van Costa Rica waar je via de kustweg kunt komen en wat slechts een kilometer of tien van de grens met Panama ligt. Als we in Manzanillo komen is het er nog rustig. Omdat dit deel ook beschermd gebied is moeten we twee dollar betalen om bij het strand te mogen komen. We wandelen wat rond en gaan dan ontbijten: banaan en multifruit milkshakes en pannekoeken met siroop, lekkerrrr :-)
Terwijl we in het restaurantje bij het strand zitten wordt het steeds drukker. Het is Moederdag, dus een feestdag en iedereen is vrij. De bar verderop zet een reggae-muziekje op en de eerste biertjes staan al op de picknicktafels. Het is nog geen tien uur 's ochtends... Maar gezellig is het wel, dus we blijven er geruime tijd zitten.
Als we rond elf uur bij het Totem Hotel aankomen is onze kamer nog niet klaar dus trekken we onze zwemkleding aan en gaan we richting strand. De golven zijn hoog en op de meeste plaatsen mag hier op Playa Cocles niet gezwommen worden, blijkens de overwegend rode vlaggen. Een deel heeft echter een gele vlag, wat inhoudt dat we er wel tot aan het middel in mogen staan. Dat laatste is trouwens een onmogelijkheid, blijkt als we even later het water ingaan. De stroming is sterk en de golven duwen ons omver. Dit is een leuk spelletje! :-)
We blijven tot een uur of twee op het strand en checken dan in. Onze kamer is nog net niet klaar dus bubbelen we een beetje na in de jacuzzi en gaan dan naar onze kamer. Deze is geweldig. Het is eigenlijk een suite, dus heeft het een tweede slaapkamer met nog een 2-persoons bed (anyone???) en het heeft openslaande deuren naar het zwembad. Toch weten we niet hoe snel we weer naar het strand moeten komen, want daar was het veel te leuk.
Aan het einde van de middag, als ook de twee lifeguards de vlaggen en waarschuwingsbordjes inpakken en lopen de 50 meter naar onze kamer terug. Dat is een hele afstand hoor, na een dag op het strand! We gaan met de taxi naar het dorp zodat we beiden een biertje kunnen drinken en zoeken een plekje om te gaan eten. Café Viejo ziet er gezellig uit. Het blijkt een Italiaans restaurant te zijn. We bestellen een grote salade, pizza en spaghetti carbonara. Alles is even lekker, de pizza is een van de lekkersten die ik ooit gehad heb. En dat in Costa Rica!
Opeens wijst Barth naar iets wat naast onze tafel over de grond kruipt. Het heeft veel poten en beweegt traag. Mijn hersenen werken meteen op topsnelheid: moet ik rennen, mijn voeten optrekken of op de stoel gaan staan? Dan herken ik het dier. Het is geen vogelspin maar een immens grote krab. Phieuw.... Ik kan ontspannen...
Na nog een korte wandeling door het dorpje nemen we de taxi terug naar ons hotel, kijken nog wat tv en gaan dan slapen. Gelukkig hebben we morgen nog een hele dag hier :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten