De boot vertrekt om acht uur vanuit het slaperige dorpje Sierpe aan de Rio Sierpe. Het is vanuit ons hotel drie kwartier rijden, het laatste stuk voornamelijk door palmboom plantages. We zijn wat te laat omdat we een verkeerde afslag hebben genomen en als we aan komen rijden bij Centro Turístico Las Vegas worden we al toegewuifd door wat even later de gids blijkt te zijn. We parkeren de auto, betalen de boot en voor we het weten zijn we vertrokken.
Van tevoren hadden we weinig informatie over de boottocht gekregen, behalve dat we naar het eiland zouden varen, twee keer zouden gaam snorkelen en hopelijk dolfijnen en bultrugwalvissen zouden kunnen zien. Maar om op zee te komen moeten we eerst ruim een half uur over de Rio Sierpe varen. Tot onze verbazing krijgen we zwemvesten om. Dat is toch niet nodig voor zo'n tochtje over een rivier? Het bootje, waar we met nog zes anderen toeristen alsmede de gids, een stuurman en nog een jonge man op zitten, sukkelt eerst wat over het water en stopt even bij een krokodil die op een zandbank ligt te loungen en verstoord het water inglijdt. Dan zet de stuurman het gas erop. De boot spuit weg en hiermee begint een heerlijke tocht over de rivier. Wind in de haren, mooie plaatjes om ons heen en een lekker zonnetje boven ons hoofd. Top!
Na inderdaad een half uurtje komen we aan bij de monding van de rivier. Voor ons zien we de enorme golven van de branding. Moeten we dáár doorheen? Ja dus... En nu begrijpen we de zwemvesten ook wel. De drie mannen overleggen druk en wijzen naar de golven. Het bootje vaart wat heen en weer en dan opeens geeft de stuurman een enorme dot gas. Wat mij betreft precies de verkeerde kant op, want ik zag aan de rechtkant een lekker rustig stukje water en nu varen we precies op de hoogste golven af! Barth en ik kijken elkaar aan en ik besluit de daypack en de cameratas vast te maken aan de boot. Mochten we omslaan dan wordt de boel wel nat maar verdwijnt het in ieder geval niet naar de zeebodem. De toeristen worden stiller, wij ook. De stuurman stuurt de boot zijdelings op een hoge golf, surft er even op mee en stuurt dan richting open zee. Wat onmogelijk leek, is gelukt. Iedereen begint (van opluchting) te lachen en door elkaar heen te kakelen.
We varen een eindje de zee op en dan doet de stuurman de boot uit. Onze gids legt uit dat er nog een andere boot komt en dat wij in de buurt blijven, in geval er iets misgaat. Eh, wie had ons dan gered als er bij ons iets misgegaan was??? Even later zien we een boot de golven naderen. Geruime tijd zoekt de stuurman naar een opening in de golven. Dan duikt hij erin, wordt opgetild door een grote golf en dan weer uitgespuugd. Ook deze boot heeft het gehaald. Wanneer we weer varen maken Barth en ik de score op: dit is ontegenzeglijk toch wel één van de spannendere dingen die we ooit gedaan hebben!
We moeten tegen de golven in varen en ze zijn behoorlijk indrukwekkend. Soms komen ze ons als een enorme muur tegemoet en klappen we aan de achterkant hard weer op het water. Omdat we voor op de boot zitten komt dat soms hard aan maar diehards als we zijn blijven we lekker zitten, we hebben hier ook het mooiste uitzicht :-)
Na een klein uur varen zien we een andere boot die stilligt. Blijkbaar is er daar iets te zien, want iedereen is aan het fotograferen. "Turtle", roept iemand vanaf de boot naar ons. En dan zien we hem. Het is zo te zien een groene schildpad, iets kleiner dan een meter. Hij dobbert wat vreemd en lijkt maar één voorflipper te hebben. Dat haalt toch wel iets van de vreugde van het spotten van de schildpad af. Mogelijk is hij aangevaren of aangevallen. We laten hem verder met rust rn varen verder.
Vlak voor Isla Caño stopt de stuurman de motor. Het is tijd om te snorkelen! We krijgen zwemvliezen van de gids en gebruiken onze eigen maskers en snorkel. Ik neem onze camera in de onderwaterbehuizing mee het water in maar merk al gauw dat het met snorkelen nog niet zo gemakkelijk is om foto's te maken. De deining is enorm zo vlak bij de branding en ook is het zicht niet al te best. Toch zien we mooie visjes: grote scholen Panamic Sergeant Majors, blauwe papagaaivissen en nog wat andere vissen waarvan we de naam niet kennen. We snorkelen een half uurtje en dan is het ook wel genoeg geweest wat mij betreft, door de constante deining ben ik wat misselijk geworden. Ook de gids vindt het genoeg geweest, hij roept zijn schaapjes bij elkaar en we zetten koers naar Isla Caño.
Na enige tijd wijst de gids weer ergens naartoe. Omdat ik toevallig die kant op keek denk ik gezien te hebben wat hij zag: een wit fonteintje. De stuurman gooit het roer om en we varen snel die kant op. Op de plek waar ze denken dat de walvis mogelijk weer boven zou kunnen komen wordt de motor uitgeschakeld en we blijven een minuut of tien gespannen ronddobberen. Zouden we echt zoveel geluk gaan hebben? Wat we ook gezien hebben, we zullen nooit weten of het inderdaad een walvis is geweest want het wateroppervlak wordt niet doorbroken, helaas. Ach, zo blijft er nog iets te wensen over voor de toekomst!
De branding bij Isla Caño blijkt ook indrukwekkend te zijn. De stuurman draait de boot met het achterdeel naar het strand en laat zich op de golven meevoeren. De mensen komen er zonder problemen uit, maar net als ik in het water ben gestapt wordt de boot weer door een enorme golf gegrepen en de stuurman geeft gas richting open zee. Net op tijd!
Terwijl de gids onze lunch bereidt kijken wij wat rond. Er staat een soort rangershuis, een toiletgebouw (zonder stromend water maar met vaten vol zaagsel, daar is goed over nagedacht) en een aantal grote picknicktafels. Dit alles staat behoorlijk hoog op de helling van de heuvel die direct aan het strand grenst. Even later is onze lunch klaar: brood met tomaat en komkommer, ham en kaas, rijst met groentes en ter plekke gesneden ananassen en watermeloen. Heerlijk!
Na de lunch zien we dat de golven steeds hoger worden. De eerste inmiddels weer vertrekkende boten hebben de grootste moeite om bij het strand te komen. De krachtige golven sleuren de mensen die in willen stappen het strand weer op en anderen worden uit de boot geslingerd als ze in proberen te stappen. Uit de reacties van de lokale mensen begrijpen we dat dit uitzonderlijk is. We houden ons hart vast: zometeen moeten wij ook. Inmiddels is ook bijna het hele strand onder water komen te staan. De golven sleuren de klaarstaande koelboxen en allerlei troep als palmtakken en boomstammen mee en mensen moeten rennen en springen om er niet door geraakt te worden. Gelukkig lukt het de ene na de andere boot wel om toch iedereen aan boord te krijgen. Dan moeten wij. We worden gevraagd in een rij de gaan staan, zodra je aan de beurt bent om in te stappen je spullen in de boot te gooien en dan snel in te stappen. Dan blijkt ook dat we een aantal extra passagiers hebben: het was hen blijkbaar niet gelukt om tijdig in hun eigen boot te komen. Het lukt onze boot om tijdens enkele kleinere golven klaar te gaan liggen en iedereen spoedt zich de boot in. En net wanneer de laatste de boot in is getrokken en de stuurman gas geeft komt de volgende metershoge golf. Het lukt onze stuurman om er veilig overheen te komen, gelukkig... Verderop ligt de boot van onze extra passagiers te wachten, zij stappen over en dan koersen we naar het koraalrif voor onze tweede snorkelsessie.
Ook hier blijven we ongeveer een half uurtje snorkelen waarna we koers zetten naar de kust. Na een half uurtje varen en turen naar de horizon (we hebben hopelijk nog een mooi schouwspel tegoed) wijst de gids ergens naar. Dan zie ik het ook: duikende vogels. Dat betekent vis, en dat betekent hopelijk dolfijnen!!! Als we ernaar toe varen zie ik opeens vinnen vlak voor de boot. Daar zijn ze! Ze hebben er flink de vaart in en eenmaal aangekomen bij de school vissen en de vogels duiken ze in het tumult. Wat dan volgt is een prachtig schouwspel: overal vogels die rondcirkelen en dan recht naar beneden in het water duiken. Daar doorheen de vissende dolfijnen, af en toe maakt er eentje een hoge sprong uit het water. En dan zien we ook de moederdolfijn, met haar jong dicht tegen zich aan. We hebben dit al vaak in documentaires gezien maar om het in het echt mee te maken is werkelijk magnifiek. De gids heeft mijn fototoestel uit mijn handen getrokken om te fotograferen en Barth filmt, ik heb dus alle gelegenheid om te genieten van wat er zich voor mijn ogen voltrekt. We blijven ongeveer een kwartier dobberen en als de school en dus ook de vogels en de dolfijnen zich verplaatsen moeten we afscheid nemen en varen we verder richting kust. We zijn volledig onder de indruk van wat we net gezien hebben.
Als ik later opzoek welke vogels dit geweest kunnen zijn lijken het met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid blauwvoetgenten (blue footed booby) geweest te zijn. Wanneer we de videobeelden terug gaan kijken zullen we het met zekerheid kunnen zeggen. Later in het hotel blijken de foto's helaas niet zo goed gelukt te zijn: ze zijn bewogen en overbelicht, dat krijg je als je niet controleert of de instellingem goed staan voor je je camera uit handen geeft. Maar ik heb wel kunnen genieten van de dolfijnen zonder cameraoog ertussen ertussen en dat is ook wat waard.
Het terugvaren door de branding blijkt een stuk eenvoudiger en minder spannend dan de heenreis. De stuurman laat de boot gewoon meesurfen met een grote golf en voor we het weten zijn we weer op de Rio Sierpe. Na een tijdje slaan we af een klein kanaal in. De gids toont ons hier de drie soorten mangroves die hier groeien en vertelt over de noodzaak van de mangrovebossen voor de natuur en hoe Costa Rica haar best doet om de bossen te bewaren. Als we weer op de rivier zelf varen stoppen we nog een paar keer voor capucijnaapjes, slangen en brulapen. En dan komen we weer aan in Sierpe, bruin verbrand, plakkerig en moe maar met een wereld aan prachtige ervaringen. Iedere keer als je denkt dat het niet mooier kan dan....
We rijden terug naar ons hotel, stappen onder de douche en gaan daarna even liggen voor een dutje, welverdiend na zo'n lange en enerverende dag. Ik kan me nog herinneren dat Barth om een uur of acht vroeg of ik nog wilde eten. "Jaaaaa", was het antwoord, om dan weer als een blok in slaap te vallen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten