Om vier uur ben ik klaar wakker. Da's niet raar, na bijna 12 uur te hebben geslapen. En omdat ik toch wakker ben en we nog wifi hebben besluit ik gelijk maar wat zaken te gaan regelen. Allereerst de vlucht van Tortoguero naar San José. Helaas blijken er op de dag dat wij willen vertrekken geen vluchten meer te zijn. Dan maar een dag later, die zijn nog wel beschikbaar en vijf minuten later rollen de e-tickets in de mail. Geweldig, zo'n iPad mee op reis! We moeten nu alleen nog wel regelen dat we de 4x4 een dag later kunnen ophalen, liefst zonder die dag ook te moeten betalen. Even een mailtje naar Dollar Rent A Car dus. We besluiten tevens om de bus van 10.30 richting Tortuguero te nemen, dat geeft ons tijd om rustig te ontbijten, nog even een bezoekje aan de bank te brengen en richting busstation te gaan.
Het ontbijtbuffet van Hotel Aranjuez is geweldig. Gelukkig hebben we een razende honger dus we proberen bijna alles uit: biologisch wit- en bruinbrood, quiche, fruit in de vorm van meloen, ananas en papaya, toast met eiersalade, vijgentaart, appeltaart, heerlijke zelfgemaakte jam, pasta en ei. We eten ons godenmaal op in de binnentuin van het hotel en gaan dan op weg naar de bank. Die is op een kleine tien minuten afstand. Tot onze verbazing heeft de Banco Costa Rica, vast naar Amerikaans voorbeeld, een ATM-drive in. Zes lanen breed zelfs! Enkele honderdenduizenden Costaricaanse Colones rijker (koers is ca. 700 op een euro) wandelen we terug naar het hotel, vragen om een taxi, halen onze bagage en stappen in de taxi die inmiddels voor staat.
We laten ons naar de Gran Terminal de Caribe brengen, het busstation van waaruit de bussen naar de Caribische kust vertrekken. We kopen een kaartjes naar Cariari: drie uur bussen voor 3 dollar pp. Het eerste deel van de tocht is saai maar dan komen we in heuvelachtiger gebied. Hier begint het echt mooi te worden. Iets na één uur bereiken we Cariari. Hier moeten we overstappen op een andere bus naar La Pavona maar deze vertrekt pas om drie uur. We doden de tijd met een lunch in een Fritura (hamburguesas con jabon y cheso en papas fritas, de Costaricaanse MaccieD). In de verte dreigt een erg donkere lucht en als we vlak voor drieën in de bus zitten begint het te hozen. Net op tijd!
De rit naar La Pavona is lang en ongemakkelijk vanwege het grote aantal mensen in de bus en de beperkte beenruimte tussen de stoelen. Wij Nederlanders zijn echt te lang voor de rest van de wereld! In het begin kunnen de ramen ook niet open vanwege de harde regen, maar na verloop van tijd stopt het met regenen en kunnen we door de open ramen weer naar buiten kijken. Langs de weg zien we voornamelijk bananenplantages, bij een ervan staat een groot Chiquita bord. Hier komen dus onze banenen vandaan! Geen idee trouwens hoe "groen" Chiquita is en of er een beetje goed met deze hardwerkende mensen wordt omgegaan. Ook zien we twee apen in een boom, van afstand zo te zien capucijner aapjes.
We stoppen vaak om mensen in en uit te laten en pas tegen half vijf komen we aan in La Pavona. De bus rijdt (letterlijk) door tot aan de rivier. Er vertrekt op dat moment net een boot, met ons erbij staan er dan nog een man of veertig te wachten. Er is wat commotie en we krijgen na een tijdje te horen dat men niet had gerekend op zoveel mensen. Er is een oproep gedaan voor nog een boot maar die komt pas na vijven. Geduldig wachten we samen met nog vier andere Nederlanders op wat gaat komen. En om kwart over vijf komt met hoge snelheid een motorboot aanvaren. Zodra de boot aan wal ligt duikt iedereen erop om een plaats te kunnen bemachtigen. Omdat wij met onze rugzakken zitten gaat het niet zo snel dus laten we iedereen voorgaan en klimmen dan op de boot. En wonder boven wonder heeft iedereen een zitplaats en kunnen we vertrekken.
Er wordt in de Lonely Planet gewaarschuwd dat je met een bepaalde bedrijven moet varen omdat deze ervaren kapiteins hebben. De toegevoegde waarde van een ervaren kapitein blijkt direct bij de eerste bocht. De Río el Suerte is een niet al te brede, bochtige rivier die ook nog eens vol ligt met boomstammen en takken. Een onervaren navigator betekent zeker ongelukken. Maar de onze weet wat hij doet. Met enorme precisie leidt hij de boot door het water, dan weer snel varend en dan langzaam, soms dicht bij de oever en andere keren in het midden. Slechts eenmaal raakt hij een takkenbos en verder gaat het smooth. We zijn vrijwel geen vogels of andere dieren, maar dat is gezien het tijdstip ook niet zo vreemd.
Als we de Lagunas de Tortuguero bereiken is het donker. We zien dan ook niet veel van deze brede, ongeveer zes kilometer lange in 1974 aangelegde Noord-Zuid waterweg die speciaal gecreeërd is om de kanalen van Tortuguero te ontsluiten. Ook de airstrip van Tortuguero ligt aan deze waterweg. Rond zeven uur leggen we aan in het dorp Tortuguero. Het is bijzonder verwarrend om vanuit het pikkedonker opeens een dorp met lichtjes en muziek op te zien duiken maar we zijn er blij om.
Nu eerst een hotel vinden. Het hotel waar we heen willen, Miss Junie's blijkt helaas vol. Een locale man heeft zich over ons en een ander Nederlands stel ontfermd en sleept ons van hotel naar hotel. Alles blijkt vol. Pas bij de zevende is één kamer beschikbaar, wij bieden aan om verder te zoeken en uiteindelijk blijkt nummer negen, La Casona gelukkig nog een "cabina" voor ons te hebben. Het is basic maar schoon en de kamer grenst aan een tuin vol bloemen. We besluiten direct een hapje te eten in het restaurantje wat erbij zit. De Caraibische kip in kokos smaakt heerlijk en het koude biertje nog beter :-)
We hebben geen idee waar we zijn en hoe het er om ons heen uitziet maar als we onszelf in gedachten pinpointen, zo pal aan de Caribische Zee moet het er wel mooi zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten