Na een paar onrustige uurtjes in bed gaat om kwart voor drie de wekker. We nemen een douche, gebruik makend van de artikelen in het toilettasje en lopen naar de lobby waar Rob en Ans al zitten te wachten. Er is een 24-uurs shuttle service naar het vliegveld en inderdaad, na een minuut of tien komt het busje voorrijden.
Op het vliegveld heerst, in tegenstelling tot gisteren, een serene rust. Er zijn slechts enkele reizigers en de medewerkers bereiden zich voor op waarschijnlijk wederom een hectische dag. We moeten weer door dezelfde security check als gisteren en weer blijft het alarm afgaan als ik door de scanner loop. Ditmaal word ik gefouilleerd door een enorme negerin die me vriendelijk te woord staat en samen met mij probeert te achterhalen waar het toch aldoor op misgaat. We vinden geen bevredigend antwoord maar ik mag gelukkig door. Ook Barth komt er soepel door en opgelucht en vooral ruim op tijd zijn we bij de gate. We hebben zelfs nog tijd om even een verse jus en een fruitsalade te eten.
Eenmaal aan boord van het vliegtuig gaat het toch weer mis. Er is een stoel kapot en die moet worden gerepareerd. Met een vertraging van een half uur vertrekken we, in de stromende regen, richting Houston. Dit houdt in dat we in Houston minder dan een uur hebben om onze vlucht naar San José te halen. En als ook Houston geen transit mogelijkheden heeft zijn we mogelijk nogmaals het bokje.
Houston blijkt een strak georganiseerde oase vergeleken met Newark. Het is een mooi nieuw vliegveld en eenmaal binnen hoef je nergens meer door douane of veiligheidscontrole. Behalve dat we San José CA (Californië) even aanzien voor San José CR (Costa Rica), wat we na zoveel uur reizen niet als heel erg dom zien, loopt alles op rolletjes en ruim op tijd zijn we bij de gate. Even later zijn we eindelijk aan boord van het vliegtuig dat ons (als het goed is) naar Costa Rica gaat brengen. En met tropische storm Don grommend in de aanslag om Texas binnen te vallen vertrekken we stipt op tijd, bestemming San José.
De vlucht leidt ons over de Golf van Mexico (waar we de kracht van de storm inderdaad voelen in de vorm van turbulentie, we vliegen volgens de piloot over de storm heen) het vasteland van Mexico ter hoogte van Merina en vervolgens over de schitterende koraalriffen voor de kust van Belize alvorens we om 11.45 locale tijd (19.45 in Nederland, we zijn inmiddels iets meer dan 36 uur onderweg) eindelijk voet aan land zetten in Costa Rica.
Binnen een half uur zijn we door de douane. Dan wordt het spannend: staan onze rugzakken er of niet? We lopen naar de balie en zien ze van afstand al staan. Voor de man achter de balie was ons enorme enthousiasme bij het zien van de bagage blijkbaar voldoende bewijs, hij hoeft de bewijzen niet eens te zien. Nu nog even door de agricultural scan en dan staan we buiten, waar we direct aangesproken worden door een vriendelijke taxichauffeur. Er is maar één minpuntje bij al deze blijdschap: het hoost...
De taxichaffeur brengt ons naar hotel Aranjuez waar enkele weken geleden al gereserveerd hebben. Ook hier een tegenvaller. We hadden vanuit Newark een mail gestuurd waarin we aangaven dat we pas de volgende dag zouden komen maar helaas had men dit pas ook de volgende dag gelezen waardoor we een "no show" zijn geworden met als gevolg dat ook de reservering voor vandaag was geannuleerd. Onze kamer was dus niet meer beschikbaar, wel een hele goedkope met gedeelde badkamer of een hele dure. Na toch een beetje doorgezeurd te hebben blijkt er opeens toch net een kamer geannuleerd te zijn en krijgen we deze.
De kamer is perfect en de regen is ook opgehouden maar we hebben geen energie meer om iets te gaan doen. We kunnen nog net alle iPhones, iPads en camera batterijen aan de stroom hangen en het reisverslag van dag één publiceren en dan gaat het licht uit. En ondanks een aantal serieuze pogingen gaat het licht deze dag ook niet meer aan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten