Het is weer even uit met het gelanterfant, om half zeven gaat de wekker. We hebben om half zeven een ochtendhike onder begeleiding van een gids geboekt. Als we ons melden bij het rangerstation is het minder druk dan we verwacht hadden. Na even gewacht te hebben krijgen we eerst een korte film te zien met de regels van het park en de wildlife. Dan wordt ons een gids toegewezen, Rafael Elizondo. Hij heeft een grote monoculair bij zich en begroet ons, we zijn met een overzichtelijk groepje van zeven, enthousiast en legt nogmaals het belang van de regels uit. Dan gaan we aan de wandel.
Rafael legt ons het verschil uit tussen het zgn. primairy en secundary forest. Het schijnt dat aanzienlijke delen van het regenwoud in Costa Rica met de grond gelijk zijn gemaakt. Veel grond is de laatste veertig jaar echter weer teruggegeven aan de natuur, dit zijn de secundairy, dus de jongere wouden. Het deel waar we eerst lopen is zesendertig jaar oud en het is verbazingwekkend om te zien hoe goed de natuur zich hersteld heeft. Op de rand van de beide soorten zien we heel duidelijk verschil, met name de dichtheid van het bos. Het jongere deel is lichter en je kunt de lucht nog zien maar zodra je het oude woud inloopt verandert het licht, de soort begroeiing en de sfeer.
We wandelen ongeveer drie uur maar aan wildlife zien we niet veel. Rafael laat ons een nachtegaal op haar nest zien en enkele rupsen. Verder nog een paar kevers en het nest van een kolibrie. Maar hij is vooral goed in het vertellen over bestuivingen, hoe uniek planten zijn afgestemd op bijvoorbeeld vleermuizen. Hij vertelt het zo beeldend dat je het gewoon voor je ziet. Knap!
We eindigen bij de kolibrietuin. Zeker een half uur blijven we hangen bij de kolibries, we kunnen er geen genoeg van krijgen. Rafael vertelt dat ze met zo'n 50 km/u door het woud kunnen vliegen zonder iets te raken. We kunnen ze tot een centimeter of vijftig naderen, je ziet hun keeltjes op en neer gaan van het slikken. Ik dacht altijd dat kolibries met hun snavel dronken maar het schijnt dat ze een tong hebben die twee maal zo lang is als hun snavel en daar drinken ze mee. En inderdaad, wanneer we een van de vogeltjes even zien uitrusten zien we zijn tong snel uit en weer in zijn snavel schieten.
Uiteindelijk kunnen we ons losrukken van de kolibries en gaan op weg naar Selvatura. Dit is een natuurpark waar o.a. hangende bruggen zijn. Deze bruggen hangen tussen de boomtoppen wat je een uniek zicht van bovenaf op het regenwoug geeft. Net als we de ongeveer 3 km lange traject met 8 hangende bruggen willen gaan lopen begint het hard te regenen. Tja, je bent niet voor niets in het regenwoud. Stom genoeg hebben we onze regenkleding na de hike van vanochtend in de B&B gelaten. We kopen dus maar twee (hele dure) ponchos en lopen naar buiten waar de regen dan opeens op miraculeuze wijze is opgehouden. Tja...
In anderhalf uur lopen we het traject. De langste brug is 157 meter en het is best hoog, zeker als de hangbrug ook nog eens begint te golven! Maar het is wel de moeite waard. We zijn net op tijd terug voor een tour langs de reptielen en amfibieën. Er zijn geen andere gegadigden dus krigen we een privé-tour. We houden niet zo van dieren in glazen kooien maar het is toch stiekem wel erg interessant om de dieren van zo dichtbij te kunnen bekijken. Er zijn boa constrictors, ratelslangen, adders en koraalslangen. De (wederom) zeer enthousiaste gids vertelt honderd uit. We zien verder nog enkele leguanen, de fameuze groen/zwarte kikker en wat enorme padden. En dan vinden het mooi geweest, op naar de B&B. Ik hou het niet lang vol om wakker te blijven, om even na achten gaat het licht volledig uit. Vakantie, noemen ze dat...;
Geen opmerkingen:
Een reactie posten