Deze dag is een relaxed dagje. Het is prachtig weer, mooie blauwe luchten afgewisseld met witte wolken. We doen niet veel meer dan een beetje wandelen, foto's maken, hapje eten, siësta houden en in de namiddag gaan we navragen om welke tijd we ingeloot zijn voor het observeren van de groene schildpadden die naar Tortuguero komen om hun eieren te leggen.
Waar vroeger de toeristen samendromden op het strand, met veel lawaai, lichte kleding en felle zaklantaarns, wordt dit tegenwoordig een stuk serieuzer aangepakt:
Een schildpad die schrikt en bang wordt kan regelrecht teruggaan naar het water en daar haar eieren dumpen waardoor ze verloren gaan. Daarom lopen er 's avonds over bepaalde delen van het strand gedurende het schildpadden seizoen rangers die op zoek gaan naar sporen in het zand van een aan wal gekomen schilpad. Zodra de ranger een schilpad heeft gesignaleerd geeft hij dit via de walkie-talkie door aan de gids. Deze wacht met een groep van maximaal 20 mensen in een schuilplaats aan het strand. Dan is het wachten tot de schilpad zich met haar vinnen tot een centimeter of 70 heeft ingegraven plus nog een smal maar diep gat heeft gegraven waar de eieren in gelegd worden.
Zodra dit gebeurd is (dit neemt ca. 20 minuten in beslag) komt de gids met de groep richting schilpad en daar wordt gewacht totdat de schilpad in trance is. Om er zeker van te zijn dat ze in trance is wacht de ranger tot ze minimaal 5 eieren heeft gelegd en dan mogen de mensen bij toerbeurt achter de schilpad gaan zitten waarna er met een rode lamp op het achterdeel van de schildpad wordt geschenen en men de eieren gelegd ziet worden. Mama dekt het gat met de eieren vervolgens zorgvuldig af gooit daarna het grote gat dicht met zand en keert terug naar zee. Zestig dagen later komen de eieren uit en begint de survival of the fittest van de, nog geen handpalm grote baby-schildpadjes. Slechts één op de duizend redt het naar open zee waar het zich verstopt in zeegras waar het zich, naast resten van het eiwit en eigeel wat het nog bij zich draagt, mee voedt.
Aan het einde van de middag vindt de loting voor het observeren plaats. Er zijn twee tijden waarop je ingeloot kunt worden: van 20.00 uur tot 22.00 uur en van 22.00 tot 00.00 uur. Wij hopen op de eerste, omdat we morgenochtend een kanotocht door de kanalen van Tortuguero gaan maken en daarom om kwart over vijf al op moeten staan. We hebben geluk, we zijn inderdaad om 20.00 uur ingeloot. We worden om half acht, het is dan al volledig donker, opgehaald door Susanna, een iets oudere dame. Zij is onze gids. We pikken her en der nog wat meer mensen op totdat we met z'n tienen zijn: een mooi klein clubje, stel ik tevreden vast.
We wandelen een klein half uur totdat we bij een shelter komen. Hier zit al een andere, veel grotere groep te wachten. Met z'n allen wachten we een kwartiertje en dan komt de ranger de andere groep halen: turtle on the beach! Ongeduldig wachten wij tot de andere ranger ons komt halen. Eindelijk is het dan zo ver, er is weer een schildpad aan land! Voorzichtig volgen we de ranger en de gids het strand op. Na een meter of dertig gebaart de ranger dat we moeten wachten. Het is een schitterende avond. Boven ons fonkelen miljoenen sterren en we zien de Melkweg lopen, de golven beuken op het strand, ze schijnen helder op. De golven zijn de lichtbron voor de schildpadden om hun weg terug naar zee te vinden, daarom mogen er ook geen zaklantaarns worden gebruikt en moet iedereen donkere kleding dragen. Teveel licht kan de schildpad letterlijk van het padje af brengen.
Na geruime tijd te hebben gewacht, het is niet helemaal duidelijk waar de schildpad zich bevindt en waarop we nu precies wachten, komt de ranger ons opeens halen. Er is een tweede schildpad op het strand, ze heeft volgens hem geen eieren gelegd en is onderweg terug naar de zee. Het komt af en toe voor dat de schildpad haar eieren niet legt. Soms komt dit omdat ze er nog niet klaar voor is, soms is de plek niet goed of soms is ze ergens van geschrokken. Ze kan haar eieren drie dagen binnenhouden, heeft ze dan nog geen plek gevonden, dan gaan de eieren verloren in zee.
Nog geen vijftig meter verder zien we opeens onmiskenbare sporen: een lange streep in het midden met kuiltjes aan weerszijden. Hier is een schildpad aan land gekomen. En even verderop zien we haar! Ze is groot, zeker een meter lang en veertig centimeter hoog. Gedecideerd met af en toe een rustmomentje werkt ze zich een weg naar zee toe. We volgen haar aan de achterzijde, de gids en de ranger beschijnen haar met een rode lamp zodat ze geen last van ons heeft. Wat een prachtig en imposant dier is dit!! Na een paar minuten bereikt ze de zee en even later is ze in de golven verdwenen.
We lopen weer een stukje terug en gaan weer op het strand zitten wachten. Het is inmiddels half tien geweest en onze kansen worden steeds kleiner. We staren een beetje naar de hemel en opeens zien we een enorm grote en prachtige vallende ster. Hij lijkt recht op ons af te komen, schiet dan over ons heen en dooft ver achter ons uit. We hebben pas één keer zo'n mooie vallende ster gezien, dat was 3 jaar geleden in de Wadi Rum woestijn in Jordanië. We hebben daar één nacht op bedjes onder de blote hemel geslapen en terwijl we daar, heel romantisch, hand in hand lagen te genieten van het niets zagen we die vallende ster. Maar deze mocht er ook zijn. De oehs en aahs waren niet van de lucht in ieder geval :-)
Even later moeten we opeens meekomen. We denken eigenlijk, gezien het tijdstip dat we teruggaan naar het dorp. Maar dan wenkt Susanna ons en wijst met haar rode lamp naar iets in een gat. Dan zien we de schildpad. Ook deze is zeker een meter groot. Ze heeft zichzelf volledig ingegraven in een enorm gat en op hetzelfde moment zie ik de eieren uit haar komen. Ze zijn ongeveer zo groot als een golfbal en prachtig wit. Susanna houdt haar achterste vin opzij zodat wij goed zicht hebben op de "geboorte" van haar eieren. Per "perswee" komen er drie à vier eieren uit. Dan wacht ze even en komen de volgende eieren. Na een minuut of tien zit het gat bijna vol en lijkt mama turtle leeg te zijn. Dan beweegt ze haar achterste flippers en bedekt de eieren met zand. De flippers lijken net handen met vingers. Ze stampt het zand nog even aan en schuift er dan nog een laag overheen die ze ook weer zorgvuldig aanstampt. Helaas is dit het moment dat we terug moeten. Het is al na tienen en de andere groepen staan klaar. Maar we zijn super tevreden en blij over wat we gezien hebben, wat een voorrecht om zoiets bijzonders te mogen aanschouwen!
Napratend lopen we terug naar het dorp. We vragen Susanna hoe het zit met de schildpaddenstand dit jaar. Ze geeft aan dat er per avond maar enkele schildpadden het strand op komen en dat is veel minder dan normaal. Ze weet niet precies hoe dit kan, maar een van de redenen kan zijn dat er in Nicaragua nog op schildpadden gejaagd mag worden. En aangezien de schildpadden daarlangs moeten om bij hun geboortestrand te komen om daar de eieren te leggen kan het zijn dat er veel onderweg gestroopt worden. Een trieste gedachte...
Maar van haar volgende uitspraak worden we wel blij: het mannetje reist met haar mee naar haar geboortestrand, wacht vervolgens in zee op haar tot ze haar eieren heeft gelegd en na de geboorte zwemmen ze samen weer de wijde oceaan in.
Deze nacht dromen we van verliefde paartjes schildpadden die romantisch zij aan zij de wereldzeeën verkennen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten