Om kwart over vier worden we gewekt door de twee meiden in de kamer boven ons. Onze wekker zou pas een uurtje later gaan, weer niet uitslapen dus! ;-) Net voor we richting rivier willen lopen begint het te regenen en even later te hozen. Damn, net alle regenkleding ingepakt. Dan maar natregenen. Bij de oever wachten we op de taxiboot die ons naar de airstrip zal brengen. Hij is laat. We zien verscheidene boten vertrekken voor de ochtendtocht, iedereen bedekt in poncho's. Wij blij dat we de tocht eerder in een stralend zonnetje hebben kunnen maken!
Eindelijk komt onze prive taxi aanvaren. Het is een open boot, maar gelukkig heeft de bootsman poncho's meegebracht. De bagage gaat op de boot en we vertrekken. Het hoost nu mogelijk nog harder maar we blijven redelijk droog. Na tien minuten varen bereiken we de airstrip. Er staat een handjevol mensen bij een betonnen gebouwtje, verder is er niets of niemand. Enkele minuten later horen we het vliegtuigje, een DHC-6 Twin Otter (spotters toevoeging van Barth) van Nature Air de landing inzetten, de piloot parkeert hem pal voor onze neus: "Mensen, uw vliegtuig is zojuist voorgevlogen"! Briljant :)
Aan de hand van een namenlijst worden de passagiers gecontroleerd, de co-piloot laadt ondertussen de bagage in. Het vliegtuigje zit bijna vol, Barth en ik hebben beiden een raamstoel.
Er is nog even hilariteit als een van piloten met een hevig trillend en brommend stuk bagage binnenkomt. Het blijkt van een ngelse dame te zijn. Haar elektrische tandenborstel is spontaan begonnen aan het schoonmaken van de binnenkant van de koffer. Blozend legt ze het apparaat het zwijgen op... :-) Als we even later opstijgen regent het niet meer maar het is helaas nog wel bewolkt. Gelukkig zien we Tortuguero nog wel mooi liggen voor we de wolken invliegen.
Vijfentwintig minuten later bereiken we San José, de stad baadt in het vroege zonlicht. Na de landing op Aeropureto Intl. Tobias Bolaños moeten we ons schouder aan schouder in een rij opstellen waarna een functionaris langsloopt om onze paspoorten te controleren, we zouden natuurlijk de Caribische Zee overgezwommen kunnen zijn ;-) Alles is naturlijk in orde en een medewerker van het vliegveld regelt een taxi naar het hoofdvliegveld van de stad waar we onze huurauto op moeten halen.
Het is nog voor half acht in de ochtend als we bij Dollar-rent-a-car aankomen. We hebben er inmiddels als een boottocht, een vlucht en een taxirit opzitten. Er zijn dagen bij die saaier beginnen ;-)
We worden allerhartelijkst ontvangen en ruim een uur later is alle papierwerk geregeld en zijn alle handtekeningen voor creditcards en afkopen van eigen risico's en aansprakelijkheden gezet en wordt onze splinternieuwe witte Suzuki Grand Vitara 4x4 voorgereden. We willen eerst echter nog even ontbijten en duiken een zgn. Soda in, je kunt hier tegen superlage prijzen uitgebreid en lekker ontbijten. En dan kan de reis beginnen...
Het is even spannend, rijden in een nieuw land met eigen regels en rijgewoontes maar na een kwartiertje kan ik ontspannen en als we San José uitrijden begint het grote genieten, heerlijk die vrijheid van een eigen auto!
We merken de voordelen al na anderhalf uur rijden. Langs de kant van de weg staan borden die ons wijzen op Bosque Nuboso el Cocora Hummingbird & Butterfly Garden. We parkeren de auto, kopen entreekaartjes en gaan het kleine parkje in. Direct valt ons oog op een tuin waar tientallen kolibries af en aan suizen. We weten ons te beheersen en gaan eerst de overdekte vlindertuin in. Volgens de dame van de receptie zijn ze nu, in de ochtend, op hun actiefst. En dat blijkt. Tientallen enorme, blauwe vlinders fladderen rond, afgewisseld door enkele andere kleinere soorten. Mijn witte shirt lijkt ze aan te trekken, meerdere malen heb ik tot mijn verrassing opeens een grote vlinder op mijn schouder zitten.
Na een tijdje beginnen de kolibries toch te trekken en we gaan naar buiten. Als we in de hummingbirdgarden aankomen is het een drukte van jewelste. Kolibries in de meest prachtige kleuren tuimelen over elkaar heen om de zoete vloeistof uit de drinkcontainertjes te zuigen. Af en toe zitten ze even stil op een tak, net lang genoeg om even te kunnen fotograferen. Maar ze fotograferen in de vlucht is zo gemakkelijk nog niet, op de meeste foto's zie je nog net een staartje of helemaal niets. Maar wat een prachtig schouwspel! Vooral mooi omdat het gewoon vrije kolibries zijn, ze worden alleen gelokt door de vloeistof maar worden voor geen meter in hun vrijheid beperkt. Met moeite kunnen we ons losrukken van de kleine vogeltjes om verder te rijden.
Om half twee bereiken we La Fortuna aan de voet van de (actieve) Arenal vulkaan. Veel activiteit is er echter nog niet te zien want de top ligt volledig in de wolken. We rijden door naar Arenal Springs Resort & Spa. Volgens een medewerker van het autoverhuurbedrijf kun je hier voor rond de $100 een huisje krijgen. Via een onverharde weg komen we bij de ingang van de oprijlaan die met een slagboom is afgesloten. We parkeren de auto en lopen de receptie binnen. Dit is wel iets anders dan onze eenvoudige cabina in Tortuguero. Maar die koste dan ook maar 17 euro per nacht... Wat een luxe! Met angst en beven wachten we de prijs af. De receptioniste komt uit op $180, zo'n €125. Teveel, besluiten we. Ik geef aan dat de prijs hoger is dan de medewerker vam Dollar had aangegeven waarna de receptioniste naar haar baas loopt en vervolgens de kamer voor $110 aanbiedt, €75. Dat vinden we wel acceptabel. We regelen de check-in en krijgen een mooi blauw bandje om onze pols. Ai... De bellboy rijdt in een golfkarretje voor ons aan en brengt ons naar onze kamer, helemaal achterin het grote resort. We verwachten eigenlijk een klein, donker hutje maar als we de trap oplopen blijken we een enorme kamer te hebben met een groot balkon met vol zicht op de Arenal Vulkaan. Er staan twee grote queensize bedden en het bad in de badkamer is bereikbaar middels een trapje. Als je doucht of in bad ligt heb je nog steeds volledig zicht op de vulkaan. Ook vanuit bed trouwens door kamerhoge ramen. We kijken elkaar eens aan. Dit zouden de goedkope kamers moeten zijn? Als de bellboy met een stevige fooi is vertrokken gil ik even. Wat een onverwachte luxe! :)))
Als we bijgekomen zijn met een kopje versgezette koffie besluiten we nog even La Fortuna in te gaan. We wandelen er een beetje rond, halen maar weer eens wat geld en eten een hapje. Als we teruglopen bij de auto is bewolking rond de vulkaan eindelijk opgetrokken en zien we een bescheiden pluimpje uit de krater komen. Hm, dat had wat ons betreft wel wat actiever gemogen. Nou ja, wie weet hebben we vannacht geluk... ;)
Als we terug zijn in onze kamer douchen we met uitzicht op de vulkaan en gaan we in de schommelstoelen op ons terras zitten, genietend van het uitzicht en de kolibries die op enkele meters afstand van terras van de nectar komen snoepen. Kost niet veel moeite om hieraan te wennen!
De rest van de avond brengen we door met een biertje op terras, beetje bloggen plannen maken voor de volgende twee dagen. We besluiten dat we hier nog een nachtje blijven en morgen een Skytrain en zipline tocht rond de vulkaan gaan maken. Wat een land...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten