Parque Nacional Manuel Antonio is het op één na drukst bezochte nationale park van Costa Rica. Er komen tot een paar duizend bezoekers per dag, wat ertoe geleid heeft dat men maximaal 600 bezoekers tegelijkertijd binnenlaat (ben je nummer 601 dan moet je wachten tot iemand het park weer verlaat) plus dat men, om de dieren niet iedere dag zo te storen, het park op maandag helemaal sluit. En omdat er daar volgens de reisgidsen ieder moment van de dag wel iets te beleven valt besluiten we niet weer om zeven uur voor de deur te gaan staan trappelen. In plaats daarvan slapen we uit tot wel half acht en gaan dan ontbijten in de communal kitchen. De pot schaft slappe koffie, droog brood, havermout (met water, geen melk) wat nauwelijks van je lepel af te krijgen is en, god zij dank, wat vers fruit. Maar het zit bij de prijs inbegrepen dus iedereen smult. Of niet.
We leveren onze kamer op, leveren onze bagage in bij de receptie (want ook bij Manuel Antonio moet je niets van waarde achterlaten in je auto) en gaan op weg.
Het is slechts een paar kilometer rijden over een smalle, drukke weg met uitsluitend hostels, hotels en restaurant langs de kant van de weg. Je ziet door de borden het bos (of de oceaan) niet meer.
Een kilometer voor het park worden we van de weg geplukt met de mededeling dat we daar onze auto al moeten parkeren. En of we een gids willen. Dat willen we wel, we hebben er goede verhalen over gehoord. Voor de exhorbitant hoge prijs van 80 dollar (56 euro) krijgen we Gustavo toegewezen, een jonge aardige Tico. Ook hij is voorzien van een indrukwekkende monoculair. Gustavo loopt met ons mee naar de ingang van het park, onderweg al enkele malen stilhoudend om ons te wijzen op allerlei diergrut. Bij de ingang toont hij ons een enorme spin (of zou dat door die monoculair komen?), een vrij bijzondere kikker (hij lijkt geen voetjes te hebben) en een mini kameleonnetje. Buiten nog wat kleine hagedisjes, enorme blauw/rode (giftige) krabben en een regenboog krekeltje (prachtig!) gebeurt er bar weinig. Maar, ik heb het geloof ik al eerder gezegd, wij zijn inmiddels behoorlijk verwend geraakt als het gaat om het zien van wilde dieren. Het ligt dus aan ons, niet aan Gustavo of het park.
Barth blijft op gegeven moment achter bij de groep om het krekeltje te filmen en roept mij dan en wenkt er enthousiast bij. Ik draaf terug en terwijl Barth "herten" zegt, kijk ik recht in de ogen van een white-tailed deer (de Nederlandse benaming weet ik niet). Hij staat op een meter of twee afstand van ons tussen de bomen. Bang is hij niet en na ons even aangestaard te hebben gaat hij door met grazen. Dan zien we ook het tweede hert een paar meter verderop. Het is erg donker op de plek waar de herten staan wat het onmogelijk maakt om een foto te nemen dus er is geen bewijs :-)
Als we enige tijd later bij een van de stranden die Manuel Antonio rijk is aankomen worden we begroet door hordes doodshoofdaapjes ( in het Engels heten ze "squirrel-monkeys", een veel lievere naam voor deze schattige aapjes). Ze zijn geruime tijd bedreigd geweest hier in Costa Rica maar door veel inspanningen, onder andere van kinderen wereldwijd gaat het nu weer een stuk beter met de stand van deze aapjes. Op het strand ligt een behoorlijk aantal mensen, waarvan veel ons ingehaald hebben tijdens de wandeling hierheen. Zij moeten om bij de stranden te komen hetzelfde pad volgen alleen ze hebben totaal geen interesse in de omgeving waar ze lopen, hooguit voor de aapjes dan.
We pauzeren een kwartiertje bij het strand en zien opeens twee wasbeertjes. Ze struinen alles af op zoek naar lekkere hapjes en schuwen er niet voor om daarbij de tassen van strandgasten te openen, volgens onze gids. Af en toe hoor je dan ook wat geroep en gegil als ze weer hun slag proberen te slaan. Hoe aandoenlijk ze er ook uitzien, ze bijten stevig dus je moet wel met ze oppassen.
Het stikt hier trouwens van de prachtige grote leguanen, ze zitten gewoon op het pad of op een boomtak bij het strand en laten zich zonder problemen van dichtbij fotograferen. Annemarie, op naar Costa Rica!!!
Onze gids leidt ons nog langs een ander, leeg strandje, we zien hier nog meer leguanen en een agouti, en dan zijn we aan het einde van de wandeling gekomen. Met een bootje worden we over een kleine lagune vervoerd en daarmee zijn we tevens het park weer uit.
Na een lunch bij het strand lopen we terug naar de auto, rijden terug naar de Wide Mouth Frog om onze bagage te halen en zetten dan koers verder naar het zuiden. Ons doel is Uvita of Ojochal, dit in verband met Parque Nacional Marino Ballena. Er zijn hier dolfijnen maar tevens vindt momenteel de migratie van de bultrug walvis plaats en die willen we natuurlijk graag zien!
Het eerste hotel dat we bekijken is Lookout at Playa Tortuga. Het ligt in de heuvels maar kijkt uit over de Stille Oceaan. Het blijkt hier (wederom) een paradijsje. Vanuit het zwembad kijk je uit over de oceaan en ook ons huisje heeft volledig zicht over de oceaan. Het wordt gemanaged door een Duits echtpaar, Birgit en Uwe die dit met duidelijk plezier en enthousiasme doen. We hoeven niet lang na te denken, dit wordt onze basis voor de komende drie nachten!
De rest van de dag doen we niet veel meer, we hangen enkele uren in het zwembad en genieten van de rust, het uitzicht en van Blanca, de twaalf weken oude labrador-pup van het Duitse stel. Ook het eten is hier heerlijk. We've died and gone to heaven... ;-)))
Geen opmerkingen:
Een reactie posten