Na een week lijken we eindelijk een beetje aan de tijden hier te wennen, pas om half zeven worden we wakker! Da's toch al gauw een winst van een uurtje of twee :-)
We gaan eerst maar eens weer ontbijten. We hebben het diner gisteren ook weer overgeslagen dus we lusten wel wat. Dan is het inpakken, uitchecken en vertrekken. Het is nog niet helemaal gebeurd met het luxe gebeuren, want puur voor de ervaring hebben we een kamer geboekt in de Arenal Observatory Lodge. Wat nu vooral een luxe hotel is werd in 1987 gebouwd als privé observatorium voor de Universiteit van Costa Rica. Men heeft dit observatorium hier gebouwd vanwege de nabijheid van de vulkaan op 2 kilometer afstand en het feit dat deze plek op een richel relatief veilig is. Er verblijven hier echter nog steeds regelmatig seismologen.
We hebben pas eergisteren geprobeerd te boeken, op dat moment was er slechts één kamer vrij en dat was een suite. We zijn dus erg benieuwd wat we krijgen! De lodge ligt slechts op een kilometer of 15 van ons vorige hotel. Toch doen we er bijna drie kwartier over omdat het grootste deel bergopwaarts en onverhard is. Bij een slagboom op 1,3 km van de lodge moeten we stoppen. Zonder dat je naam op de lijst staat kom je niet verder. Ook bij ons vorige hotel, Arenal Springs, was dit het geval. Het geeft wel een veilig gevoel maar het geeft ook te raden, want wat is de noodzaak van al die voorzorgsmaatregelen? Of hebben ze het simpelweg van de Amerikanen gekopieerd?
Eenmaal boven blijkt het hotel echt een "lodge" te zijn, veel hout en een landelijke sfeer. Maar wel mooi en wederom erg goed verzorgd. Het is nog te vroeg om in de kamer te mogen dus wandelen we over het grote complex, voorzien van zwembad en jacuzi maar ook een klein museum wat gewijd is aan de Arenal vulkaan, compleet met seismograaf. Bijna geen activiteit te bespeuren. Maar dat hadden we zelf ook al gemerkt, verdikkie... :(
Als we terugkomen bij de receptie om te vragen of we onze bagage daar mogen achterlaten (er wordt namelijk volop gewaarschuwd voor het achterlaten van bagage in de auto) blijkt de kamer toch klaar te zijn. De kamer zelf is minder luxe dan Arenal Springs, maar het uitzicht is magnifiek. Zowel de Arenal als het meer zijn vanaf ons terras te zien en gezien de hoogte is het hier een stuk minder warm. We zetten een kopje koffie en genieten van het voorrecht om hier te kunnen zijn, wat een prachtige plek!
Na een uurtje stappen we weer in de auto terug naar beneden. We rijden naar het Ranger Station van Arenal Vulcano National Park, hier gaan we een tweetal trails lopen. Het is inmiddels een stuk bewolkter geworden maar da's eigenlijk best fijn omdat het daarom ook minder heet is. Het was om negen uur al 28 graden dus ietsje bescheidener qua temperatuur is helemaal niet zo erg.
De ranger geeft ons een kaart met de beschikbare trails, we parkeren de auto en gaan dan op pad. De eerste trail die we gaan lopen is de Las Coladas Trail. Deze is 2 kilometer lang en leidt ons naar de lavastenen die het gevolg zijn van de uitbarsting in 1992. Het eerste stuk leidt door meters hoge rietstengels. Er valt niet veel te beleven. Vogels zijn er nauwelijks en het is een behoorlijk "beaten track". Maar opeens verandert de begroeiing en lopen we in het regenwoud. De hagedissen en kleine leguaantjes schieten voor onze voeten weg en de zon is vrijwel verdwenen. In de verte begint het te rommelen. Geen op handen zijnde uitbarsting, maar onweer. Opeens zie ik iets lopen op het pad. Het lijkt in eerste instantie een aap, maar als we beter kijken blijkt het een white-nosed coati, een wasbeer-achtige, te zijn. Hij wroet met z'n neus en poten onder allerlei omgevallen boompjes en struikjes op zoek naar lekkere hapjes. We mogen zonder dat hij zich eraan stoort tot op twee meter afstand van hem komen, pas dan onderbreekt hij zijn gewroet en kijkt ons recht aan, alsof hij wil zeggen "wat willen jullie nou, laat me ff rustig m'n gang gaan" en wroet verder. Dus lopen we verder.
Na ruim drie kwartier bereiken we de oude lavaflow. Er is een pad naar boven gemarkeerd, over de lavablokken heen. We volgen het pad tot we niet verder mogen. Best indrukwekkend toch, al die lavablokken. Zeker als je bedenkt dat dit ooit gloeiend hete lava is geweest. Als we uitgekeken zijn lopen we weer naar beneden en gaan de twee trail op: de El Ceibo Trail. Op de kaart staat hier een grote boom bij getekend. We weten inmiddels dat de ceibo een boom is waar de Tico's (liefkozende bijnaam van de Costa Ricanen) veel meubels van maken. Ze schijnen ook behoorlijk hoog te kunnen worden. Als we een kwartiertje onderweg zijn verandert het rommelen in gedonder. Het wordt steeds donkerder in het regenwoud maar dan opeens lopen we bijna recht in de wortels van de ceibo-boom. Hij is zo hoog dat we de top niet eens kunnen zien boven het bladerdak uit en alleen de wortels zijn al meters hoger dan wij. Een ander stel wat langskomt maakt enkele foto's van ons, wij doen hetzelfde voor hen.
Net als we verder willen lopen begint het te regenen. We hebben maar net op tijd onze apparatuur weggeborgen en de tassen voorzien van regenhoezen, als het begint te stortregenen. We hebben geen regenkleding bij ons, dat heeft met zo enorm veel water ook bijna geen zin, je wordt toch wel nat. Binnen een paar tellen zijn we doorweekt. Vlak bij ons begint een aantal brulapen te schreeuwen en het dondert oorverdovend boven onze hoofden. Het kleine beetje lucht wat we kunnen zien is eng grijs. En terwijl we flink de pas erin zetten, we moeten zeker nog een uur lopen, begint het zo mogelijk nóg harder te regenen. Gelukkig kunnen we niet natter worden dan we al zijn en ach, we zij nou eenmaal in het 'regen'woud, dus wat wil je...
Soppend en druipend komen we een klein uur later weer bij de auto. Het is niet meer gestopt met regenen. We duiken de auto in en vluchten richting Arenal Lodge. We hebben het best koud gekregen dus we nemen eerst een warme douche en gaan dan even lekker op bed liggen om bij te komen van de wandeling. We blijken een gast in de kamer te hebben, een kleine gekko zit tegen de muur gekleefd. We hadden ze 's avonds al wel gehoord maar niet gezien en zijn dan ook blij verrast met dit bezoek.
Als we na het eten op ons terras gaan zitten is het droog. In de verte fonkelen lichtjes aan de oever van het meer. En dan opeens zien we vuurvliegjes. Die heb ik geloof ik sinds mijn kindertijd al niet meer gezien! We doen ons uiterste best maar horen helaas niets wat klinkt als gerommel uit het binnenste van de vulkaan. Deze is, voor zover we in het donker kunnen zien, gehuld in wolken. Áls we al iets van een vage lavagloed hadden kunnen zien dan zijn onze kansen nu helmaal verkeken. Jammer, geen lava foto's dus mensen! Al kan er vannacht natuurlijk nog van alles gebeuren... ;-))
Geen opmerkingen:
Een reactie posten