Om half vijf weer klaarwakker. Ach, in Nederland is het dan al half één dus hoog tijd om wakker te zijn! We zien het vanuit bed langzaam wakker worden. Volcano Arenal blijft helaas slapen, maar we krijgen wel de kans om haar wolkenloos te vereeuwigen want het is weer een prachtige dag. Wat nou regenseizoen? Het regent hier minder dan thuis!
Gelukkig blijken de problemen die we gisteren met de site hadden zichzelf te hebben opgelost. Alles laat zich weer prima uploaden en tonen :-) We freubelen een beetje aan tot het ontbijt en gaan dan op weg naar het restaurant. Het ontbijt zit bij de prijs van de overnachting inbegrepen, Hollands als we zijn moeten we dat natuurlijk wel meepikken.
Ook hier blijkt het ontbijt weer prima. Alles wordt ter plekke gebakken en gesneden, alles is even vers. En het uitzicht op de vulkaan en de Hot Springs onder ons maken dit een paradijselijk begin van de dag.
Om half tien stappen we in de auto. We zetten koers naar de Sky Trek op een half uurtje afstand van het hotel. Sky Trek biedt het zogenaamde canopying aan: aan een stalen kabel over de boomtoppen razen. En dat willen we natuurlijk doen!
De Sky Trek bestaat uit een Sky Tram, ofwel een open gondelbaan naar boven. Vanaf daar kun je met de gondel ook weer naar beneden of je gaat ziplinen, volgens het bedrijf "een unieke ervaring van avontuur en adrenaline dat een panoramisch uitzicht op het regenwoud biedt". Het is prijzig, ruim 40 euro pp maar dan heb je dus ook wat, vinden ze.
We kunnen pas om half twaalf aan onze "tour" beginnen dus moeten we een kleine anderhalf uur wachten, wat niet zo erg is met grandioze uitzichten op zowel Arenal Lake als de vulkaan.
Op gegeven moment worden we opgeroepen, time to gear up! We krijgen een helm op, een harnas aan, een paar handschoenen en een katrol die op de kabel zal worden geplaatst. Volgens Sky Trek is hun ophangsysteem uniek en innovatief en daarom de veiligste die er is. Dat moeten we dan maar aannemen...
Met de gondelbaan gaan we in een minuut of vijftien door het primaire en secundaire regenwoud naar boven. Het uitzicht wordt steeds mooier, mijn zenuwen steeds heviger. Ik heb nou eenmaal wat last van hoogtevrees maar ik blijf mezelf daartegen verzetten. Het zit tussen de oren, vind ik, dus kan het onder controle worden gehouden. Right... ;-)
Eenmaal boven mogen we nog even van het uitzicht genieten en dan moeten we aan de bak. Alles wordt ten tweeden male gecheckt en dan volgt de uitleg: houding (achterover hangen en benen opgetrokken en gekruist), benen vlak voor het einde van de baan strekken en spreiden om af te remmen en wat te doen als je het einde van de baan niet haalt (jezelf omdraaien en met je handen verder trekken). Hm, waarom geeft dat me geen beter gevoel?
Dan mogen we het zelf proberen. Stuk voor stuk gaat onze groep de trainingcable van maar liefst 28 meter af. We slagen hier allemaal voor en gaan door naar trainingcable twee, deze is 32 meter lang. En dan begint het echte werk. Kabel drie is 472 meter lang maar vooral de hoogte is indrukwekkend: 200 meter! Je haalt hier zo'n 70 kilometer per uur. Barth gaat voor mij en dan mag ik. Als ik in de diepte kijk weet ik het allemaal zo net nog niet maar voor ik er teveel over na kan denken laat de begeleider me los en daar ga ik. Lang duurt het niet, zo'n 30 seconden en met een flinke klap stuitert mijn katrol tegen de rem. Ik sla nog een stuk door maar sta dan weer met beide benen op het plateau. De volgende keer toch wat meer op de benen letten, want dit ging eigenlijk net iets te snel. Mijn vertrouwen in het systeem neemt er echter wel door toe dus vol goede moed gaan we door naar kabel vier. Barth vindt het allemaal helemaal geweldig, die stort zich zonder enig schroom in de diepte. Tja, als ex-parachutist draai je je hand hier natuurlijk niet voor om...
Kabel vier is korter, lager en langzamer en ik merk dat ik er meer plezier in begin te krijgen. Ik merk echter ook dat het niet echt raadzaam is om teveel om je heen te kijken terwijl je zipt want dan raak je wat uit balans en begin je meer te slingeren, iets wat ik niet echt een lekker gevoel vindt op 182 meter boven de grond ;-)
Kabel vijf is op alle gebieden weer wat minder dan kabel vier, behalve in plezier want dat neemt nu echt toe. We zijn inmiddels elkaars afsprongen en aankomsten aan het filmen dus de ontspanning begint erin te komen.
Kabel zes is de zogenaamde "Big Mama". Dit is degene met het mooiste uitzicht en met 80 kilometer per uur tevens de snelste van de acht. Hij (zij?) is werkelijk geweldig. Het is echt een heerlijk gevoel om aan een kabeltje over het regenwoud te razen met voor je Lake Arenal en naast je de vulkaan. Kicken!!!
Het laatste stuk leidt door een tunnel van bomen, wat de ervaring helemaal uniek maakt.
We zijn dan ook helemaal lyrisch als we ons klaarmaken voor "Big Daddy", met zijn 760 meter de langste, hij duurt maar zo'n 45 seconden maar lijkt oneindig. Iedereen staat hierna inmiddels zo'n beetje te stuiteren van enthousiasme en we zijn dan ook allemaal wat teleurgesteld als blijkt dat we alleen nog een baantje van 25 meter voor de boeg hebben die speciaal voor een Kodak-moment aangelegd lijkt te zijn. Maar we wuiven vriendelijk naar de dame met het fototoestel en kopen natuurlijk de foto's. Zo zijn we dan ook wel weer...
Om de adrenaline wat te laten zakken lunchen we samen met een Canadees stel die we tijdens het ziplinen hebben ontmoet en stappen dan weer in de auto naar beneden en rijden terug naar Arenal Springs, ons hotel. Tijd om nog even wat te ontspannen in de Hot Springs, vinden we.
Het water is erg warm maar het is heerlijk om het vermoeide lijf er lekker in te laten dobberen. Aan de wet bar (wist ik ook niet hoor, dat een bar die in het water ligt en waar je op barkrukken in het water een cocktail kunt drinken zo heet) nuttigen we, hoe kan het ook anders, een caipiriña. Onze barman lijkt flink uitgeschoten te zijn met de cachacha want we floaten later zo'n beetje terug naar onze ligstoelen. Heerlijk... :-)
En zo zit de dag er alweer zo'n beetje op. We zitten nog een paar uur op ons terras wat biertjes te drinken uit de (gratis) minibar, luisterend naar niets anders dan het gezang van de krekels en de cicades in de bomen om ons heen. What a beautiful day...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten