Vlak voor zeven uur staan we bij de ingang van Parque Nacional Carara. De hekken zijn nog dicht, dat klopt ook wel, want volgens de Lonely Planet gaat het park pas om zeven uur open. Er staat nog één andere auto geparkeerd, een oud brikkie met een Tico erin. Een paar minuten nadat we aangekomen zijn komt hij op ons aflopen en gebaart dat we het raam naar beneden moeten doen. We zijn hier wat terughoudend in, er wordt in de Lonely Planet namelijk gewaarschuwd dat er juist bij dit park gewapende overvallen plaatsvinden. En ondanks dat we altijd in zijn voor een nieuwe ervaring, deze past toch echt niet in het lijstje! Dus draai ik het raampje een klein stukje open terwijl Barth het aan zijn kant ook doet, met als gevolg dat het raam zenuwachtig op en neer gaat terwijl we beiden geen benul hebben waaróm dat gebeurt. Helden... De man vertelt ons dat het park in de regentijd pas om acht uur opengaat. Dan loopt hij terug naar zijn auto en haalt, terwijl wij bijkomen van dit heftige moment, een enorme monoculair uit de auto. Hij is een particuliere gids....
We schamen ons wel een beetje als we wegrijden. Erg vriendelijk waren we niet tegen hem, terwijl hij uitermate vriendelijk en beleefd tegen ons was. We bieden hierbij alsnog onze excuses aan :-)
Omdat we nog een uur de tijd hebben rijden we nog even naar Crocodile Bridge. Er lijkt echter weinig krokodillenactie te zijn dus besluiten we naar het strand te rijden. Dat blijkt een goede zet. Er zitten enkele luidruchtige rode ara's in een boom, er wandelen wat paarden door de branding en er rijdt een ossenkar over het strand. We nemen foto's en filmen de onverstoorbáre man en als hij voorbij is zien we het bordje op de achterzijde van zijn kar: "Tips for Picture". Briljant :-)
Tegen achten zijn we terug bij het park, de hekken staan inmiddels open. Het blijkt dat het vervallen gebouw dat we gisteren voor het rangerstation aanzagen helemaal niet in gebruik is, we moeten een pad bergopwaarts rijden en komen dan bij een ander gebouwtje waar een meisje achter een loket entreekaartjes verloopt. Ze adviseert ons om de auto daar te laten staan en naar de ingang van de trail beneden te lopen. Voor de veiligheid, zegt ze. We waren dus niet helemaal paranoia...
Dit park blijkt een stuk avontuurlijker dan de anderen die we tot nu toe bezocht hebben. En daarmee bedoelen we dat er vaak nauwelijks sprake is van een pad, de route is met lintjes aan de bomen aangegeven. In het begin zien we niet veel. Maar dan zien we de hagedissen wegschieten, de eerste leguanen en we horen vlak boven ons het enthousiaste getimmer van twee spechten, beiden getooid met een prachtige rode kuif. En dan opeens vallen er bladeren en bewegen de bomen boven ons. Enkele apen komen ons begroeten. En nog iets verder een voor ons nieuw dier: een agouti. Dit is een soort reuzencavia/ratachtige, maar dan schattiger.
Het pad wordt steeds modderiger en als we bij trail drie aankomen blijkt deze afgesloten te zijn. Gelukkig zijn de eerste twee trails cirkelvormig, dus hoeven we niet hetzelfde pad terug te nemen. Bij een beek zien we even later nog een ibis en daar blijft het wel zo'n beetje bij. De vogels waar Carara om bekend is, de rode ara's, laten zich niet zien of horen, ondanks het feit dat dit vrijwel gegarandeerd wordt. Hebben wij even geluk gehad gisteren... Op de terugweg gaan we toch nog even lang Crocodile Bridge. Er ligt pal naast de krokodillen een boot vol zich gek fotograferende toeristen. Of er inmiddels al kippen in de bekken van de krokodillen zijn beland kunnen we nergens uit opmaken, maar de boot vertrekt en de crocs glijden direct het water weer in.
Eenmaal terug in ons appartementje nemen we een zeer noodzakelijke douche, doen even een dutje en vertrekken rond enen richting Quepos, ons volgende doel. Het is slechts anderhalf uur rijden. Erg prettig, zo'n vakantieland dat maar even groter is dan Nederland!
We stoppen onderweg nog even in Jacó, een bedrijvig toeristenoord, vooral geliefd bij surfers. We eten een broodje bij de Subway en rijden dan naar het strand. Er wordt niet erg veel gesurfd al zijn de golven best hoog. Vinden wij dan.. Maar erg spectaculair is het niet dus we rijden door.
Eenmaal in Quepos rijden we naar het backpackershotel Wide Mouth Frog. Ondanks dat we dit jaar niet echt backpacken en we qua leeftijd minimaal dubbel zo oud zijn als de gemiddelde gast daar willen we toch even weer het backpackersgevoel krijgen. Maar met een zwembad op het terrein is dit toch ook alweer een redelijk luxe stek, en met ruim veertig euro voor een kamer ook best prijzig. We besluiten even te genieten van het zwembad, wat te bloggen en gaan als het donker is geworden op zoek naar een leuk restaurantje. We hebben net ons eerste Imperial-biertje naar binnen gewerkt als Marloes en Frank, een stel wat we op de boot naar Tortuguero ontmoet hebben, binnen komen lopen. Ze schuiven bij ons aan en we brengen samen de avond door, verhalen en tips uitwisselend. Zij komen net uit Montezuma Beach, het strand waar wij onze laatste dagen in Costa Rica willen doorbrengen. Ze zijn er erg enthousiast over waardoor we toch weer een beetje in dubio komen te staan over wat we met onze laatste week willen doen. Choices, choices...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten