We zijn het uitslapen helemaal verleerd, om half zes zijn we al weer klaar wakker. Bloggen dus maar, en foto's uploaden tot een uurtje of half acht. Daarna een rustig ontbijtje en dan komt Herchell ons halen voor de jungle-hike. Rubberen laarzen zijn verplicht, zeker sinds een jaar of twee geleden een toerist op flipflops in haar been is gebeten door een slang.
De trail loopt parallel aan het strand en in het begin zien we niet veel. Barth stelt Herchell nog wel even op de hoogte van mijn spinnen-fobie en ik stel ook nog even heel duidelijk dat ik niet gewezen hoef te worden op dieren die beginnen met "taran" en eindigen op "tula". Herchell begrijpt het verzoek: hij is zelf bang voor slangen, al zoekt hij erg actief mee.
Na een tijdje beginnen onze ogen te wennen aan de jungle overvloed en kunnen we kleine dieren onderscheiden van het groen, hagedisjes lopen stukjes met ons mee alvorens ze ritselend verdwijnen tussen de bladeren op de grond. Dan zien we een groene basiliek-leguaan, statig en doodstil op een stengel. We krijgen alle tijd om hem uitgebreid te fotograferen en te bewonderen.
Even later nog meer basiliek-leguanen, ditmaal bruin van kleur (mannetje?). Op zijn achterpoten rent hij voor ons uit, dekking zoekend tussen de takken.
Het valt een beetje tegen, vind ik, verwend als ik inmiddels ben. Dus zoekt en vindt Herchell iets anders: een schitterend mooi groen slangetje. Hij laat me erg dichtbij komen (hij is ook niet giftig dus ik loop geen risico's) alvorens hij soepel een boom in glijdt.
En dan geritsel in de bomen en luidt gebrul: brulapen in de bomen boven ons. Nieuwsgierig en een beetje boos kijkend (brulapen hebben nou eenmaal een wat chagrijnige kop, vind ik tenminste) beschouwen ze ons. Als we verder lopen nog meer vallende bladeren: een troep capucijn-aapjes slingert van boom tot boom, twee jonge aapjes zitten elkaar al boksend achterna. Niet veel verder meldt soort aap nummer drie zich, de spinnen-aap. Deze laten zich helaas wat moeilijker fotograferen dus lopen we verder.
De tocht heeft bijna drie uur in beslag genomen en we zijn best wel moe maar willen toch graag nog een mountain-hike ondernemen naar de top (nou ja, als je met 119 meter van een top kunt spreken) van de Cerro berg. Herchell belooft ons een schitterend uitzicht op de zee en Tortuguero dus dat willen we eigenlijk niet laten schieten.
We rusten even een uurtje uit, eten wat en gaan dan weer op weg. Of eigenlijk: op wat, want het eerste stuk gaan we met een lange motorboot. Herchell zet er lekker de vaart in en brengt ons tot de plek waar de rivier uitmondt in zee. Het is erg indrukwekkend om de golven van de zee de rivier binnen te zien rollen! We varen een stukje terug en gaan dan aan land in het dorpje San Francisco. We lopen een tijdje langs de zee met links van ons het regenwoud. Dan leidt Herchell ons via een nauwe tunnel in de begroeiing naar de voet van de berg. Hier wijst hij ons op hele kleine felrode, giftige kikketjes. "Toekan", roept hij vervolgens en na enig zoeken zien we hem vlak boven ons in de boom. Hij geeft ons net voldoende tijd om een foto te maken en vliegt dan verder. Wat een schitterend mooie vogel!!
We beginnen met de klim. Dit is nog niet zo gemakkelijk, want een pad is er niet en het heeft die nacht weer stevig geregend dus het is er spekglad. Gebruik makend van de wortels van de bomen die natuurlijke treden vormen en ons optrekkend aan lianen en boompjes (ondertussen constant checkend waar je je handen plaatst om niet onverwachts in een slang of ander gedierte te grijpen) hijsen we ons in ongeveer drie kwartier naar boven terwijl het zweet van onze lijven gutst. Allemachtig, wat is het hier vochtig!
Maar dan, de spieren beginnen net aan alle kanten tegen te stribbelen: de beloning! Aan onze voeten ligt Parque Nacional Tortuguero, in al haar glorie. Links de Caribische Zee, dan een strook jungle, vervolgens de Laguna, weer een strook jungle, de rivier en vanaf daar alleen maar regenwoud. Terwijl we, nog napuffend, staan te genieten van het uitzicht roept Herchell opeens: "sloth"! En inderdaad, pal boven ons hangt een luiaard, een 3-tenige. Hij verroert geen vin. Het schijnt dat deze beesten maar één keer in de week naar beneden komen om te eten en dan weer een week in de boom gaan hangen. What a life...
De afdaling is nog spannender dan de klim. Zoals gezegd is het spekglad en soms moeten we ons gewoon een sukje naar beneden laten glijden. Maar we halen zonder kleerscheuren en botbreuken de voet. Daar worden we opgewacht door enkele capucijn-aapjes die luidruchtig in de boom zaden zitten te eten. In het dorpje San Francisco drinken we een welverdiende ijskoude Fanta waarna we in de boot stappen. Of Barth even wil varen, vraagt Hercehell. Natuurlijk wil hij dat, visserman als ie is :-) Als een ervaren bootsman laveert hij ons over de baren. Vlak voor Tortuguero neemt Herchell het weer over. Hij legt aan en we lopen terug naar onze cabina. Douchen, cerveza, eten en dan: slapen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten