Een vlucht naar de VS maken is tegenwoordig niet zo simpel meer. Van tevoren moet je voor toegang tot de VS eerst een aanvraag doen via het Electronic System for Travel Authorization (ESTA). Voor 14 dollar krijg je een formuliertje toegestuurd waarop staat dat er toestemming verleend is. Lees je echter verder dan staat er: "Uw reistoestemming is goedgekeurd en u hebt toestemming om naar de Verenigde Staten te reizen onder het Visa Waiver Programma. Dit antwoord garandeert u geen toegang tot de Verenigde Staten; een Douane- en Grensbewakingsambtenaar op de haven van aankomst nemen de uiteindelijke beslissing." Hm, dat schiet lekker op. Je hebt dus toestemming om in het vliegtuig te stappen maar ze kunnen je dus (op gronden die niet duidelijk worden gemaakt) weigeren. Nu ben ik geen moslim, politiek activist of homosexueel (allemaal redenen voor de VS om je te weigeren) dus het zal wel loslopen maar ik ben toch erg benieuwd wat ze met mijn gegevens doen.
Eenmaal op Schiphol moeten we ons bij de gate eerst melden bij een beveiligingsmedewerker. Hij stelt ons vragen als: "heeft u zelf uw bagage ingepakt" (ja) "wanneer heeft u uw bagage ingepakt" (gisteravond), "waar heeft u uw bagage ingepakt" (thuis), "heeft u hulp gehad bij het inpakken" (nee, helaas niet), "heeft u elektronica bij u" (ja, heel veel...) en "heeft u elektronica van iemand gekregen" (nee, ik moet altijd alles zelf betalen) en wenst ons vervolgens een goede reis naar Costa Rica.
Vervolgens moet de daypack op de band, de iPad moet er apart doorheen. Dan worden we vriendelijk verzocht om plaats te nemen in een soort verticaal geplaatste MRI-scanner welke een full-body scan uitvoert. Wanneer ik de douaneambtenaar om uitleg vraag vertelt hij uiterst vriendelijk en uitgebreid wat de scanner doet: het lichaam wordt gescand op onregelmatigheden op het lichaam. Er wordt uitgegaan van bepaalde standaard lichaamscontouren en alles wat hierbuiten valt plus wat geel oplicht op de scan wordt onderzocht. Ik mag meekijken als Barth even later door de scanner loopt. Binnen enkele seconden is de scan klaar. Barth mag doorlopen en op een paar gele op de grond geschilderde voetjes gaan staan. Binnen 10 seconden verschijnt de scan op de monitor: enkele delen lichten geel op en Barth wordt gefouilleerd. Het blijken zijn bril en de ritsen van zijn broek te zijn. Barth mag doorlopen, we nemen onze eigendommen van de lopende band en nemen plaats in de wachtruimte van de gate.
Het verdere boarden verloopt soepel en stipt op tijd vertrekt onze vlucht naar New York Newark airport. Vliegtijd: 07.55 uur.
Even na drie uur lokale tijd zet het vliegtuig de landing in. We weten niet precies hoeveel kilometer Newark van Manhattan af ligt dus vol spanning wachten we af of we een glimp van Manhattan kunnen opvangen. Groot is dan ook onze vreugde als even later blijkt dat we niet zo ver van de skyline van Manhattan vliegen. Daar is het Empire State Building en in de verte zien we zelfs het Vrijheidsbeeld!
Het vliegtuig landt soepel en gaat dan zwaar in de remmen: blijkbaar heeft Newark korte landingsbanen.
Eenmaal in de terminal moeten we aansluiten bij een enorme rij wachtenden voor de douane. We hebben maar anderhalf uur om over te stappen, als we dat maar gaan halen... Tergend langzaam vordert de rij en na ruim drie kwartier zijn we eindelijk aan de beurt. Onze paspoorten worden gescand en vervolgens worden onze vingerafdrukken genomen middels een scanner. Bij mij gaat het soepel, Barth moet het een aantal keren herhalen voor de scan goed bevonden wordt. Dan krijgen we eindelijk onze stempels en mogen we de VS in. Onzin allemaal, want we willen de VS helemaal niet in! Maar blijkbaar heeft dit vliegveld geen transit mogelijkheden. Dus halen we onze rugzakken van de band en gaan we op zoeken naar de terminal voor de vlucht naar San José. We hebben nog een half uurtje...
We laten halverwege de rugzakken achter bij een duister uitziend hoekje erop vertrouwend dat het wel goed komt en rennen verder richting terminal. Maar helaas moeten we weer helemaal opnieuw inchecken en ook hier zijn de rijen tientallen meters lang. Als we eindelijk aan de beurt zijn moeten onze schoenen uit, alle bagage wordt minutieus onderzocht en als de pieper maar blijft afgaan als ik er doorheen loop word ik extreem zorgvuldig gefouilleerd. Ze vinden natuurlijk niks... Ook Barth moet eraan geloven. Zijn daypack wordt doorzocht en alle items worden bekeken. Uiteindelijk blijken de aanleiding van het piepen de counterweights van onze onderwaterbehuizing te zijn. Er gaat een sticker op en Barth mag ook door.
We zetten het wederom op een rennen op zoek naar de juiste gate. Daar aangekomen blijkt dat er een wijziging geweest is, we moeten bij een heel andere gate zijn, een paar honderd meter terug. Met de laatste adem die we hebben zetten we het nog eenmaal op een rennen maar halverwege zie ik dat de klok op 17.14 staan, één minuut voor vertrek. Barth rent door maar ik stop met rennen. We hebben, voor het eerst in ons leven, een vlucht gemist...
De dame van Continental Airlines bij de gate kan het niet boeien. Ze gebaart dat we verderop bij een Servicebalie van de vliegmaatschappij maar moeten regelen dat we een andere vlucht krijgen. Terwijl het vliegtuig nog aan de gate staat, mét onze bagage erin! Ze is niet te vermurwen en boos lopen we naar de Servicebalie.
We begrijpen natuurlijk best waarom er zulke scherpe veiligheidsmaatregelen getroffen worden. We hoeven alleen maar ons hoofd naar rechts te draaien om door de grote ramen in de verte de skyline van Manhattan te zien en dan kost het weinig moeite om je voor te stellen hoe afschuwelijk het voor het personeel en de reizigers op dit vliegveld moet zijn geweest om enkele kilometers verderop twee vliegtuigen in de Twin Towers te zien vliegen. Maar dan moeten douane en luchtvaartmaatschappijen ook samenwerken om de enorme stroom reizigers zo snel mogelijk te verwerken.
En dat is wat hier misgaat, merken we zodra we ons verhaal hebben gedaan bij de medewerker achter de Servicebalie. Hij communiceert nauwelijks met ons, typt een beetje op zijn scherm en kan als antwoord op onze (of eigenlijk voornamelijk mijn) boze vragen uitsluitend de schuld afschuiven op de douane. Te gemakkelijk, oordeel ik. Na heel veel over en weer gepraat en uitgezoek, waarbij we eerst zelfs nog de volgende dag naar La Guardia Airport in New York zouden moeten reizen, komt na ongeveer een half uur de definitieve oplossing. We kunnen om 05.30 vanaf Newark mee met een vlucht naar Houston en dan om 09.10 doorvliegen maar Costa Rica. Of we kunnen 24 uur wachten en dezelfde vlucht nemen, maar dat is geen optie, vinden we. Dus accepteren we het voorstel.
De volgende uitdaging is het vinden van een hotelkamer. We willen niet de hele nacht op het vliegveld blijven. Gelukkig blijkt er een Welcome Center te zijn, gerund door vrijwilligers, die reizigers adviseren. Hier treffen we een uitermate vriendelijke man van middelbare leeftijd die ons helpt met het vinden van een hotel en zelfs nog, nadat ik hem als grap gevraagd had of hij ook een tandenborstel voor ons kon regelen, twee toilettasjes met de noodzakelijke spulletjes voor ons haalt. We zijn hem dankbaar.
Bij de gratis shuttlebussen naar de hotels wachten we vervolgens lang op de bus naar de Travellodge, het motel waar we heen willen. We hebben intussen kennis gemaakt met Rob en Ans die in precies hetzelfde schuitje zitten. Als er uiteindelijk een busje van de Econolodge arriveert en we de chauffeur aanspreken maakt hij ons wijs dat hij ons daarheen kan brengen, ze bewijzen elkaar wel diensten. Groot is dan ook onze verbazing als we toch naar de Econolodge worden gebracht. Dit is toch potverdikkie India niet??? Maar we besluiten alle vier dat we er niet meer moeilijk over willen doen, er zijn kamers voor ons beschikbaar en het is enige wat we nog willen is een hapje eten en slapen.
Samen met Rob en Ans gaan we eten in een naastgelegen resaturantje. Het eten is redelijk, de biertjes zijn koel en de bediening is ultra-Amerikaans vriendelijk ("what can I get you hon"?) Om een uur of negen, het is dan inmiddels drie uur 's nachts in Nederland en we zijn bijna 24 uur op, leggen we eindelijk ons moede hoofd op het kussen. De airco brult, buiten is het bijna 30 graden, wat een enerverende dag....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten